::...SWEET LEMON...:: CH.6 [KiHae WonHyuk]| Welcome Guest ( Log In | Register ) | Resend Validation Email |
|
|
♡ o┽┊﹎ButterflY﹎｡•★•° ¤* -> -:- Aloha Fic - ZONE -:- -> ..::.. LONG FICTION ..::.. -> ::..SWEET LEMON..::
   |
::...SWEET LEMON...:: CH.6 [KiHae WonHyuk]| Aloha_KiHae |
Posted: March 05, 2009 01:58 pm
|
 พัฒนาความสัมพันธ์ไปขั้นหนึ่ง  Group: Admin Posts: 72 Member No.: 2 Joined: October 12, 2007  |
Title: Sweet Lemon
Author: Aloha Paring: Kibum x Donghae, Siwon x Hyukjae Featuring: Gyuhyun x Sungmin Genre: [Lime] Love, Comedy, Erotic Rate: R Status: Incomplete A/N: เนื้อหาในเรื่องแต่งขึ้นด้วยอารมณ์ไหนก็ไม่รู้ สุดจะตอบได้ ฮ่าๆ และอีกอย่างชื่อเรื่องกับเนื้อหาในฟิกอาจจะไม่เกี่ยวข้องกันก็ได้นะ แต่ไรท์เตอร์จะให้เกี่ยว (มีไรม๊ะ!?) ปล. ขอดองฟิกยาวทุกเรื่อง ด้วยเหตุผลบางประการ (หาคำตอบได้ส่วนท้ายนะคะ!!) ::..SWEET ..::.. LEMON..:: ฮึฮึ...มันน่าเปรี้ยวดีจริงหนอ?! ↓ ↓ ↓ ↓ ↓ ↓ ↓ ↓ ↓ ↓ ↓ ↓ ↓ ↓ ↓ ↓ ↓ ↓ ↓ ↓ ↓ ↓ ↓ ↓ ↓ ↓  Chapter: 1 Chapter: 2 Chapter: 3 Chapter: 4 (70%) Chapter: 4 (30%) Chapter: 5 (Full) Chapter: 5.5 Chapter: 6 \\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\ “แจฮวาน อย่าลืมที่บอกนะ ...จำที่อยู่หมอนั่นได้แล้วใช่มั้ย...ฉันไม่ลืมหรอกน่ะ จะยกกิ๊กให้ทั้งหมดเลย ..ส่วนเรื่องของฉันนะ อีกไม่นานหรอก แค่นี้ก่อนแล้วกัน....อารมณ์กำลังขึ้น..ปิ๊บ..” ทงเฮกดตัดสายทันทีหลังจากสั่งความเสร็จ ก่อนจะเหยียบคันเร่งมุ่งตรงสู่บ้านตระกูลลี ด้วยหัวใจที่กำลังครุ่นคิดไปกับคำพูดของคิม คิบอม “คนบ้า .... บ้าที่สุด แค่คำพูดแค่นั้นฉันไม่เชื่อนายหรอก” พ่นคำพูดไม่เชื่ออยู่อย่างนั้นตลอดทางที่รถคันหรูของทงเฮวิ่งไปบนท้องถนน แต่แม้ว่าจะพูดออกไปเช่นนั้น หัวใจทงเฮกลับกระตุกวูบไหวไปกับคำพูดนั้นของคิม คิบอม .. บางที บางอย่างที่ทงเฮได้ทำมาแต่ต้น มันอาจจะกลายเป็นศูนย์ก็เป็นได้ บางทีแล้ว เรื่องทั้งหมด มันอาจจะเป็นเพียงส่วนหนึ่งที่กามเทพกำลังแผลงฤทธิ์เล่นตลกอยู่ หรือบางที ทงเฮกำลังอาจจะโกหกความรู้สึกลึกๆในใจของตัวเอง ใครจะรู้.... “แล้วทำไมฉันต้องใจเต้นกับคำพูดของนายด้วยเล่า คิม คิบอม!!!!!” ฮยอกแจนั่งนิ่งอยู่ในรถของซีวอนไปตลอดทาง ทงเฮส่งข้อความมาบอกแล้ว ถึงเรื่องแผนการที่ตระเตรียมเอาไว้ ป่านนี้ แจฮวานเองก็คงกำลังเตรียมตัว เตรียมพร้อมไว้อย่างดีเช่นกัน ..... ชาง แจฮวาน เป็นเพื่อนผู้หญิงร่วมคณะคนหนึ่งที่ไม่ได้สนิทสนมอะไรมากมายนักหรอก แต่จะไหว้วานให้ช่วยเหลืออะไรนิดหน่อย หล่อนก็เต็มใจที่จะทำให้ด้วยของตอบแทนที่เป็นที่ชื่นชอบขนาดนั้น หล่อนก็ไม่มีทางที่จะปฏิเสธสองศรีพี่น้องตระกูลลีอยู่แล้ว นับบรรดา หนุ่มรุ่นพี่รุ่นน้อง นักธุรกิจ หรือ เหล่าเด็กเล็กทั้งหลายแหล่ที่รวมตัวกันมาขอสมัครต่อแถวยาวเหยียดเป็นกิ๊กกับพี่น้องทั้งสอง มันก็ดูพอจะแบ่งปันให้เพื่อนฝูงได้แบบไม่ขัดสน ก็บอกแล้วไง ว่าคนมัน เสน่ห์แรงอ่ะ ...เขี่ยคนนี้ทิ้งได้เดี๋ยวก็มีคนใหม่มาต่อแถวสมัครเป็นกิ๊กอยู่ดี และตอนนี้ ก็ได้เวลาสลัดกิ๊กเก่าน่าเบื่อหน่ายบางจำพวกไปให้แม่สาวแจฮวานนั้น โดยที่หน้าที่เหล่านั้นคงหนีไม่พ้นทงเฮที่มีกิ๊กมากกว่าฮยอกแจอยู่โข ซึ่งการที่ยัยปลางี่เง่ามันแบ่งปันผู้ชายไปให้คนอื่นได้จับใช้สอยแบบนั้น ก็ใช่ว่าลี ฮยอกแจจะไม่ต้องตอบแทนมันเสียหน่อย ... ใครบอกว่ายัยปลามันไม่ขี้งก .. พี่กับน้องมันก็เหมือนกันน่ะแหละ ฮยอกแจเอนศีรษะพิงกระจกรถก่อนจะหัวเราะคิกออกมากับสิ่งที่ทงเฮได้บอกเอาไว้ แผนการที่ทงเฮต้องการจะเล่นงานคิม คิบอมคืน ..และเสียงหัวเราะนั้นของฮยอกแจ ก็ทำให้ สารถีหนุ่มที่ทำหน้าที่ขับรถต้องเหล่ตามองพร้อมกับรอยยิ้มที่วาดขึ้นบนใบหน้า ก็ตอนนี้ไม่อยากจะบอกเลยว่า ฮยอกแจน่ารักแค่ไหน ใบหน้าหวานที่ไม่ได้บึ้งตึง ที่เห็นเพียงด้านข้างช่างสวยงามในสายตาของซีวอนเหลือเกิน .... ริมฝีปากที่กำลังแย้มยิ้มมันช่างน่าลิ้มลองจนซีวอนแทบอดใจไม่ไหว ไม่รู้ว่าอีกนานมั้ยที่จะทนไหวกับความรู้สึกที่มันกำลังเต็มตื้นอยู่ในอก แค่วันนั้นที่ได้สัมผัสกลีบปากเนียนนุ่มของฮยอกแจ มันก็ทำให้ซีวอนใจสั่นเกินห้ามใจที่จะไม่แตะต้องร่างบอบบางนี้ จนความคิดอันแสนสุดบรรเจิดจะแล่นปรี๊ดให้ซีวอนกระทำในเรื่องที่ตัวเองก็ไม่คิดว่าจะทำไปได้ .... เคยมีที่ไหนกันที่ซีวอนจะมาแสดงละครตบตาแล้วทำตัว แอ๊บแบ๊วจริตจก้านใส่คนอื่นแบบนี้ ...มีแค่ฮยอกแจคนเดียวเท่านั้นน่ะแหละ แต่ชายหนุ่มก็ไม่อยากจะนึกคิดไปถึงวันที่ความจริงมันเปิดเผยสักเท่าไหร่ ถึงได้มาเตรียมรับมือกับทุกอย่างเอาไว้จนมันรัดกุมที่สุด ...ยังไง ฉันก็ไม่ปล่อยนายไปหรอก ลี ฮยอกแจ “ยิ้มอะไรของนาย” เสียงของฮยอกแจเอ่ยขึ้นเมื่อบังเอิญหันไปมองใบหน้าด้านข้างของซีวอนและพบว่ารอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์มันหยิบยกขึ้นที่มุมปากของซีวอน และแววตาแบบนั้นอีก .. ไม่น่าไว้วางใจ ซีวอนทำแค่เลิกคิ้วขึ้นก่อนจะหันไปตอบฮยอกแจ และมองกลับไปยังถนนเบื้องหน้าอีกครั้ง “คุณแอบมองผมหรอ? ถึงรู้ว่าผมกำลังยิ้ม” “ฉันแค่บังเอิญหันไปเห็นแค่นั้นแหละ..อย่าสำคัญตัวไปหน่อยเลย อย่างนายน่ะ ให้ตายฉันก็ไม่มองหรอก เฮอะ..” ฮยอกแจสะบัดหน้าหนีหันไปมองนอกหน้าต่างรถอีกครา “ที่จริง ผมก็ไม่ได้อยากให้คุณมองหรอก ...เพราะผมอยากให้คุณทำมากกว่ามอง” “หน้าด้า.........อ๊ะ” ฮยอกแจที่กำลังหันหน้ามาเพื่อตอกกลับคนหน้าหนาอย่างชอย ซีวอน แต่แล้วใบหน้าสวยก็ต้องแดงก่ำ เมื่อทันทีที่หันหน้ามา จมูกโด่งกลับสัมผัสกับแก้มของซีวอนเข้าอย่างจัง ก็ใครมันจะไปรู้ ว่าซีวอนจะใจกล้ายื่นหน้ามาใกล้และกระซิบใส่ข้างหูฮยอกแจแบบนั้น ... อายมั้ยเนี้ย ฮยอกแจ..ฮึ่ย!! ซีวอนได้แต่หัวเราะออกมากับท่าทีที่นิ่งเงียบของฮยอกแจ และมันก็ยิ่งทำให้คนร่างบางกัดฟันกรอดด้วยไม่อาจตอบโต้อะไรได้ ก็มันกำลังเสียหน้านี่นา .... แบบนั้นมันเรียกว่า หอมแก้มเลยนะ ถึงจะไม่ได้ตั้งใจก็เหอะ แต่ฮยอกแจก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นนี่นา ... โอ๊ย ซวยบัดซบ .. ทำไมต้องมาเจอะมาเจอกับนายด้วยนะเนี้ย ฉันจะโทษว่าทั้งหมดมันเป็นความผิดของนายล่ะ ยัยปลางี่เง่า .... นี่ถ้าแกไม่ชวนเล่นอะไรแผลงๆแบบนี้นะ จ้างให้ ฮยอกแจก็จะไม่มีวันยุ่งเกี่ยวกับคนอย่างหมอนี่หรอก ป่านนี้คงได้พ่อดีเจหนุ่มคนนั้นที่นั่งชม้ายชายตามองอยู่นานสองนานมาควงเล่นอยู่สองสามวันแล้ว ...เพราะแกคนเดียวเลย ทงเฮ!! เสียงเครื่องยนต์ดับลงหลังจากเข้าจอดประจำที่ภายในลานจอดรถวีไอพีของคอนโดหรูแห่งนี้ นับว่าเป็นครั้งแรกที่ฮยอกแจได้มาเหยียบที่พักของนายชอบ ซีวอน ก็นับว่าหมอนี้ฐานะดี ในขั้นดีมากเสียด้วยซ้ำ ถึงขนาดที่จอดรถยังวีไอพีขนาดนี้ “ผมจะเก็บเอาของบางส่วนไปไว้ที่บ้านของคุณ เพราะพอวันศุกร์ตอนเย็นผมก็จะไปนอนที่บ้านของคุณเลย” ซีวอนพูดในขณะที่กำลังเดินไปตามทางเพื่อนำพาทั้งคู่ไปสู่ห้องพัก “ตามสบายเถอะ ฉันขัดอะไรไม่ได้อยู่แล้วนี่” ฮยอกแจพูดพลางเชิดหน้าขึ้นลอยหน้าลอยตามองไปรอบๆ ทางเดินของคอนโดหรูระดับห้าดาวแห่งนี้ แต่ถ้าสังเกตดีๆ จะพบว่าใบหน้าเรียบเฉยของฮยอกแจมันกำลังเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มแสนซุกซนพร้อมกับที่เสียงในใจกำลังร่ำร้องอยู่ว่า ...ฝันไปเถอะ ฉันจะทำลายสัญญาบ้าๆของนายแล้วล่ะ ซีวอน .... ...อยากพล่ามอะไรก็พล่ามไป ..ยังไง นายก็ไม่ได้ไปนอนบ้านฉันอยู่แล้วแน่ๆ ... “ผมว่าถ้าผมไปอยู่ที่นั้น ...คุณไม่ต้องจัดห้องสำรองให้ผมหรอก ให้ผมนอนกับห้องเดียวกับคุณก็แล้วกันนะ” “ฉันมีสิทธิ์ที่จะขัดคำสั่งนายได้มั้ยล่ะ กฎข้อที่หนึ่ง ฉันต้องตามใจนายทุกอย่าง เพราะฉะนั้น นายจะทำอะไรก็ทำไปสิ” ฮยอกแจเอ่ยตอบ ก่อนจะเสหน้าไปอีกทาง ....เชอะ ...จะมานอนห้องเดียวกับฉันหรอ ฝันไปเถอะ นายซีวอน... “อื้ม ...คุณนี่ เข้าใจง่ายดีแหะ ...คุณสามี” ซีวอนเอ่ยชิดข้างริมหูในสรรพนามที่เรียกฮยอกแจ แต่คนร่างบางกลับไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบ จนซีวอนเองก็นึกแปลกใจ ... “ซีวอน” เสียงเรียกที่ดังมาแต่ไกลทำให้ฮยอกแจหันไปมองพร้อมกับหันมองหน้าซีวอนพลางเลิกคิ้วขึ้น “ซีวอนค่ะ .....ฉันรอคุณตั้งนานแน่ะ” หญิงสาวคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาทันทีที่ทั้งซีวอนและฮยอกแจเดินมาจนเกือบจะถึงห้องพักแล้ว ฮยอกแจยิ่งเลิกคิ้วมากขึ้นกว่าเดิม โดยที่เก็บงำเสียงหัวเราะเอาไว้ภายในใจ ..นายเสร็จฉันแน่ ซีวอน.... “นั่นใครน่ะ ซีวอน ...นี่คุณคิดจะนอกใจฉันหรือไง” แจฮวานเพื่อนสาวร่วมคณะของลี ฮยอกแจกำลังตีบทแตกในการสวมบทบาทเป็นแฟนสาวของซีวอน แฟนกำมะลอที่ถูกจ้างวานมาแนบหน้าลงกับแผ่นอกกว้างพร้อมจ้องไปยังฮยอกแจราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเสียอย่างนั้น แต่ใครจะรู้ล่ะว่าแท้จริงแล้ว คนทั้งสองกำลังยักคิ้วหลิ่วตาให้กันอยู่ต่างหาก “อะไรกัน ซีวอน ....นี่นายมีแฟนแล้วหรอกหรอ?” ฮยอกแจทำหน้าตกใจเล็กน้อยพร้อมกับเบ้หน้าใส่หนุ่มคนกำลังอึ้งกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า “ขอโทษนะครับ ...คุณเป็นใครไม่ทราบ” ซีวอนเอ่ยถามออกไปให้แจฮวานเหวอไปนิดกับสิ่งที่ได้ยิน นับว่าสมบทบาทที่หล่อนทำหน้าตาแบบนั้น ก่อนจะตีหน้าเศร้าสลดให้ซีวอนได้เห็น ...เยี่ยมมาก แจฮวาน ฉันจะบอกให้ทงเฮขนกิ๊กทั้งหมดยกให้เธอไปเลย.... “อะไรกัน เพราะหมอนี่ใช่มั้ยเลยทำให้คุณทำเป็นไม่รู้จักฉัน ....ซีวอนค่ะ คุณลืมแล้วหรือไงว่าความสัมพันธ์ของเราสองคนเป็นอย่างไร .. คุณลืมแล้วหรอว่าเรารักกันแค่ไหน ..หรือที่คุณคบฉัน เพราะเรื่องอย่างว่าเท่านั้นกันค่ะ” แจฮวานบีบน้ำตาให้มันไหลออกมาอาบแก้มของหล่อน ซีวอนได้แต่ขมวดคิ้วพลางลอบมองใบหน้าของฮยอกแจที่หันไปมองทางอื่น ดวงตาคมหรี่มองคนร่างบางที่ทำเป็นทองไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาวอะไรกับเรื่องที่เกิดขึ้น “แล้วคุณชื่ออะไรนะครับ ....” “ชาง แจฮวาน... คุณอย่าบอกนะว่าคุณลืมแม้กระทั่งชื่อของฉัน” “อะไรกัน ...นายนี่ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย .... ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างนายจะทำกับผู้หญิงคนนี้ได้ขนาดนี้ แถมยังมาหลอกฉันอีก” ฮยอกแจหันมามองตั้งแต่ได้ยินซีวอนเอ่ยถามชื่อแจฮวานแล้วล่ะ แล้วก็ต้องกระตุกยิ้มเมื่อแจฮวานเล่นได้ดีเกินเหตุ “ชาง แจฮวาน งั้นหรอ? ....แต่ผมจำได้ว่า ผู้หญิงที่ผมเคยนอนด้วย ไม่มีชื่อคุณนี้นา” “.......” ฮยอกแจปิดปากที่กำลังจะอ้าออกเพื่อเอ่ยคำต่อว่าแก่ซีวอน แจฮวานได้แต่หลุบสายตาลงเมื่อเห็นสายคมเข้มของซีวอนกำลังจ้องตนราวกับหาคำตอบ ฮยอกแจเองเริ่มจับได้กับกระแสความกดดันที่แจฮวานกำลังเจอ เลยได้แต่ภาวนาในใจเงียบๆขอให้แจฮวานทำตามแผนการให้สำเร็จ “ซีวอนค่ะ ..คุณอย่าทำแบบนี้กับแจฮวานได้มั้ยคะ คุณกำลังทำให้ ....ฮึ่ก...แจฮวาน เสียใจ” “ขอโทษที่ผมทำให้คุณเสียใจ แต่ผม ....ไม่รู้จักคนที่ชื่อแจฮวานจริงๆ” หญิงสาวผละตัวออกมาจากซีวอนพลางมองหน้าซีวอนทั้งดวงตาที่กำลังเต็มหน่วงไปด้วยน้ำใส ร่างเพรียวบางของแจฮวานยืนห่างจากซีวอนเพียงนิดพร้อมกับที่หญิงสาวหันมองไปทางฮยอกแจ “เพราะหมอนี่สินะ ...ถึงทำให้ซีวอนพูดแบบนี้กับฉัน ทำเป็นไม่รู้จักฉัน ฮึ..” หญิงสาวกระชากตัวฮยอกแจที่ยืนอยู่นิ่งๆมาใกล้กับตัวเอง พลางกัดฟันพูดอู้อี้ให้ได้ยินแค่สองคน “ฉันว่าเขาจับได้แล้วนะ” “เล่นต่อไป แจฮวาน ขอร้อง” ฮยอกแจขมุบขมิบปากบอกเช่นกัน ดีที่ฮยอกแจหันหลังให้ซีวอนร่างสูงจึงไม่สังเกตเห็น หญิงสาวที่กลายเป็นดาราจำเป็นจึงได้แต่ จับคางมนของฮยอกแจขึ้นพร้อมพลิกซ้ายขวาก่อนจะเอ่ย “ดูไม่เห็นจะได้เลย....หน้าตาก็บ้านๆแบบนี้ คุณหลงมันไปได้ยังไง” ฮยอกแจยิ้มกับสิ่งที่หญิงสาวพูด แต่ไม่ทันที่จะได้ตั้งตัว ร่างบางก็ถูกดึงไปปะทะกับอกแกร่งของซีวอน “คุณอยากรู้จริงๆใช่มั้ยว่าผมหลงเขาได้ยังไง” ไม่ทันขาดคำ มือหนาของซีวอนก็เชยคางมนขึ้นให้ใบหน้าน่ารักของฮยอกแจเงยขึ้นมา ดวงตารีเล็กเบิกโตด้วยความตกใจ ริมฝีปากบางถูกครอบครองด้วยปากของซีวอนโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ความคาดไม่ถึงว่าซีวอนจะใช้ไม้นี้ ทำเอาแจฮวานเพื่อนร่วมคณะได้แต่อ้าปากค้างตะลึงไปกับภาพตรงหน้า “ฮยอกแจ” หญิงสาวเผลอเรียกชื่อของอีกคนออกมาโดยไม่ทันระวังตัว ดวงตาคมตะวัดขึ้นมองหน้าแจฮวานที่ยังคงอ้าปากค้างพร้อมยกมืออีกข้างขึ้นมาปิดปาก กั้นไม่ให้ส่งเสียกรีดร้องออกมาด้วยไม่อาจห้ามได้ ก็แหมนะ ..เพิ่งจะเคยเห็นสดๆก็คราวนี้นี่ แถมซีวอนยังไม่พอแค่เอาปากประกบกันเสียอีก เพราะในจังหวะที่ฮยอกแจไม่ตั้งตัวแบบนั้นมันทำให้ลิ้นชื้นของซีวอนสอดเข้าควานหาความหอมหวานภายในได้ถนัดถนี่ แถมอิริยาบถที่อยู่ในตอนนี้มันก็เกินกว่าที่ฮยอกแจจะขืนตัวออกมาได้ แม้ว่าจะดิ้นขลุกขลักเพื่อให้หลุดออกจากการจับกุม แต่วงแขนของซีวอนที่โอบรัดร่างไว้ก็แข็งแรงเกินกว่าฮยอกแจจะหลุดรอดออกไปได้ รสจูบของซีวอนทั้งรุนแรง และร้อนแรง จูบของฮยอกแจ ..เสียให้ซีวอนไปจนได้สิ “อื้อ...อื..อ...” ฮยอกแจครางในลำคอให้รู้ว่าอากาศหายใจเริ่มน้อยลงทุกที แต่ซีวอนก็ยังคงบดคลึงริมฝีปากตัวเองกับกลีบปากนุ่มอยู่อย่างนั้นไม่วายใช้มือซุกซนบีบที่ก้นนิ่มไปทีให้แจฮวานที่ยืนมองสะดุ้งเฮือกเสียวสันหลังวาบ ..ขอโทษทีนะฮยอกแจ ..ฉันช่วยอะไรไม่ได้แล้วล่ะ .. “รู้หรือยังว่าทำไมผมถึงได้หลงเขาคนนี้” ทันทีที่ละริมฝีปากจากความหอมหวาน ซีวอนก็เอ่ยมันอย่างรวดเร็ว พลางกอดกระชับร่างบางไว้แน่น ฮยอกแจหน้าแดงซ่านด้วยความโกรธที่ถูกกระทำเช่นนี้ต่อหน้าเพื่อนร่วมคณะร่วมสถาบัน แล้วแบบนี้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ..ลี ฮยอกแจ อับอายที่สุด ทำไมถึงได้อับอายขนาดนี้น่ะหรือ ก็เพราะรู้ว่า ชางแจฮวานเป็นอีเอ็มเอส อีเมลออนไลน์ หรือจานดาวเทียมขนาดย่อมก็ว่าได้ มีหวังไปมหาลัยวันพรุ่งนี้ ได้มองหน้าเพื่อนๆบางคน หรือ คนทั้งเอก เผลอๆ ทั้งมหาลัยด้วยซ้ำไม่ติดแน่ ..เพราะยัยนี่ ใครๆก็รู้ว่าปากโป่ง จ้างวานให้ทำเรื่องอะไรก็ได้อยู่หรอก แต่ไว้ใจให้ปิดเก็บเรื่องบางเรื่องเป็นความลับไม่ได้ยังไงล่ะ แล้วเรื่องแบบนี้ด้วยแล้ว ...ตายแน่ๆ ลี ฮยอกแจ “ฉะ..ฉัน....” แจฮวานได้แต่อ้ำๆอึ้งๆไม่รู้จะกล่าวอะไรดี ทั้งตกใจ ทั้งอายแทน แต่ที่สำคัญกว่านั้น อยากบอกต่อมากกว่า เสียดายที่แจฮวานไม่พกกล้องมาด้วย ...ไม่เช่นนั้น จะถ่ายมันไปลงหนังสือมหาลัยเลย ฮยอกแจคนดังกับคิสซีนสุดดุเดือด .... ขายข่าวแบบนี้ได้เงินโขอยู่นะ “ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณทำแบบนี้เพราะอะไร ถ้าไม่อยากให้ผมเอาเรื่องคุณ รีบไปซะ” “ขอโทษค่ะ ฉันขอโทษ” หญิงสาวรีบโค้งหัวให้ก่อนจะวิ่งจากไปโดยเร็ว ฮยอกแจตั้งท่าจะตามแจฮวานไปแต่ก็ถูกดึงตัวไว้ก่อน “จะไปไหนครับ คุณสามี” “ปล่อยฉันนะ ..ฉันจะไปคุยกับยัยนั่น” ฮยอกแจพูดพลางสะบัดแขนตัวเองให้หลุดจากซีวอน แต่สายไปแล้วล่ะ ซีวอนยกตัวร่างบางขึ้นพาดไหล่พร้อมตีก้นไปเปี๊ยะให้ฮยอกแจสะดุ้งเฮือก “ไอ้บ้า ..นี่นายจะทำอะไรน่ะ ..ปล่อยฉันนะ” ฮยอกแจตีขาไปมาดิ้นขัดขืนอย่างเดียว แต่ดูเหมือนซีวอนจะไม่สนใจใดๆทั้งสิ้น ร่างสูงบิดยิ้มพร้อมกับไขกุญแจเข้าห้องไป ... ต้องเจอลงโทษ ........แบบนี้ต้องโดนลงโทษเท่านั้น “เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ฝีมือคุณใช่มั้ยล่ะ หวังว่าคุณจะจำข้อตกลงของเราได้ดีนะ คุณสามี ....ผมจะลงโทษคุณ” “พูดบ้าอะไรของนาย ..ฉันไม่รู้เรื่องเว้ย ปล่อยนะ..ปล่อย!!!” ...ตุ๊บ.... ซีวอนปล่อยจริง ปล่อยฮยอกแจลงดังแอ่ก ..แต่เอ๊ะ ...มันนิ่ม .. ไม่เจ็บแหะ ฮยอกแจมองไปยังพื้นที่รอบข้าง ..ตายละหว่า ..นี่มันเตียงนอน ..เตียง!!! เฮ้ย!!!! “นายจะทำอะไรน่ะ” ฮยอกแจกระถดถอยหลังไปเรื่อยนึกกลัวซีวอนขึ้นมาเสียอย่างนั้น คนเจ้าเล่ห์ได้แต่ยกยิ้มร้ายให้เห็นก่อนจะคืบคลานตามฮยอกแจไป ร่างสูงใหญ่ได้เปรียบอยู่วันยังค่ำ ฮยอกแจไร้ซึ่งที่หนีแล้ว จึงได้แต่ถูกักขังไว้ภายในวงแขนแกร่ง.... “จะหนีไปไหน คุณสามี ...มาให้ภรรยาคนนี้ลงโทษซะดีๆ” “ม่ายยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!” TBC. 
|
 
|
1 User(s) are reading this topic (1 Guests and 0 Anonymous Users)
0 Members:
 |
 |
