[SF]...แฟนผมขี้หึง....| Welcome Guest ( Log In | Register ) | Resend Validation Email |
|
|
♡ o┽┊﹎ButterflY﹎｡•★•° ¤* -> -:- BowMin Fic - ZONE -:- -> ..::.. SHORT FICTION ..::.. -> ::..KyuMin ForEver..::
   |
[SF]...แฟนผมขี้หึง....| *+.BowMin.+* |
Posted: November 15, 2007 08:46 am
|
|
ค่อยๆทำความรู้จัก  Group: Admin Posts: 28 Member No.: 28 Joined: November 14, 2007  |
[SF]...แฟนผมขี้หึง....[Kyu x Min]
By Bowmin “กลับมาแล้วคร๊าบบบ”เสียงของผู้ที่เพิ่งประตู้ร้องทักคนในบ้าน “คยูฮยอน...ทำไมเพิ่งกลับ”คนที่นั่งอยู่บนโซฟาถามเสียงเขียวทำเอาคนที่กำลังเดินเข้าบ้านมาถึงกับสะดุ้ง “โถ่ซองมิน...ผมก็ทำโครงงานอยู่ที่มหาลัยไงครับโทรมาบอกแล้วหนิ”ร่างสูงเดินมานั่งลงข้างๆคนที่นั่งตาเขียวกอดอ้อนคนรักแต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่ร่วมด้วยเลยแม้แต่น้อย “โครงงาน...เฮอะทำกับยัยซูยอนใช่มั้ย...กลับมาซะเที่ยงคืนแบบนี้”ร่างในอ้อมกอดสะบัดตัวออกจากอีกคน “ซองมินผมทำงานนะอย่ามาหึงไม่เข้าเรื่องสิที่ทำก็ไม่ใช่ซูยอนคนเดียวนะยังมี ซีวอน เรียววุค เยซอง คิบอม ฮีบอน โซลกิ อีก”คยูฮยอนเริ่มไม่พอใจบ้างเขาเบื่อที่จะมานั่งอารมณ์เสียในเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้ทำไมซองมินไม่เข้าใจบ้างว่าเขาทำงานจริงๆกลับมาคิดหึงไม่เข้าเรื่องแบบนี้...ก็รู้อยู่ว่าเขากับซูยอนเราเป็นอดีตไปแล้วและคนที่ครอบครองหัวใจเขาไปเต็มๆก็คือคนขี้หึงคนนี้แหละ “แล้วไงขลุกอยู่ด้วยกันทุกวันอย่างนี้ถ่านไฟเก่ามันก็ต้องพอมีอยู่บ้างหล่ะ”ซองมินพูดประชดลุกขึ้นยืนจากโซฟาอย่างฮึดฮัด “ซองมิน....ทำไมไม่เชื่อใจกันบ้าง...พูดอย่างนี้ซูยอนเค้าเสียหายได้นะแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวให้ออกสิ”คยูฮยอนลุกขึ้นบ้างมองคนที่ยืนหันข้างให้เขาอย่างไม่พอใจ “ปกป้องกันจังเลยนะ...ชั้นมันไม่มีความหมายแล้วใช่มั้ย...ไม่รักกันแล้วใช่มั้ย”ซองมินหันมาตะคอกร่างสูงพร้อมกับผลักหน้าอกแกร่งไปอย่างแรงจนคยูฮยอนต้องหยุดมือเล็กนั้นไว้...มันชักจะไปกันใหญ่แล้วซองมินทำไมเรื่องเล็กๆถึงทำให้เป็นเรื่องใหญ่ไปได้นะ...อยู่กันอย่างมีความสุขสักวันได้มั้ย “ซองมิน....อย่าคิดไปเองสิว่าไม่รักนะ...ผมยังไม่ได้พูดเลยนะ”คยูฮยอนเริ่มเสียงอ่อนลงเมื่อเห็นน้ำตาของคนรัก “แต่การกระทำนายมันบอก”ตากลมโตมองคนรักอย่างน้อยใจ “เฮ้อ...ซองมินครับผมไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้ซองมินคิดเป็นอื่นแต่ผมรู้ใจของผมดีว่าผมรักซองมินและก็รักมากด้วย”คยูฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “จริงนะ”ซองมินถามคนรักเพื่อความแน่ใจปากอิ่มเม้มเข้าหากันเหมือนลังเลอะไรอยู่ “จริงสิ....คราวนี้หายงอนหรือยัง”คยูฮยอนยีหัวทุยเล่น “ก็ได้...”ซองมินทุบไหล่ร่างสูงเบาๆมองค้อนไปทีก่อนจะเดินเข้าห้องนอน “เดี๋ยวสิจะไปไหน”คยูฮยอนคว้าแขนบางๆเอาไว้ได้ทัน “ก็จะไปนอนไง...นี่มันเที่ยงคืนแล้วง่วง”ซองมินหาวไปพูดไป “ผมยังไม่ได้อาบน้ำเลยนะ” “คยูฮยอนก็ไปอาบสิซองมินจะนอนแล้ว” “อาบให้หน่อยสิผมเหนื่อยมากๆเลยอ่า...น้าๆๆๆ...”คยูฮยอนอ้อนคนรักทำเอาอีกคนถึงกับหน้าแดง “บ้า..คยูฮยอนก็อาบเองสิ”ตอบอย่างเขินๆ “ก็อยากให้ซองมินอาบให้อ่ะ...น้า....ไม่รู้แหละยังไงซองมินก็ต้องอาบให้ผมถือเป็นการลงโทษ ฐานหาว่าผมไม่รัก”ว่าแล้วก็อุ้มร่างบางลอยหวือขึ้นอย่างเร็วแล้วพาเข้าห้องน้ำไปโดยไม่สนเสียงโวยวายจากคนถูกอุ้มเลย . . . . . วันต่อมา เป็นเวลาทุ่มกว่าๆแล้วในมหาลัยช่วงนี้หน้าจะเริ่มร้างได้แล้วแต่กลับครึกครื้นเหมือนยังเป็นเวลาเรียนอยู่เพราะช่วงใกล้สอบเหล่าบรรดาอาจารย์มักจะสั่งงานโปรเจคใหญ่ส่ง นักศึกษาจึงต้องอยู่ทำงานที่มหาลัยดึกดื่นทุกครั้งเป็นเหมือนการสืบทอดมาทุกรุ่นทุกสมัยแล้วเมื่อใกล้ถึงเวลาสอบเมื่อใดมหาลัยก็จะครึกครื้นแม้ยามดึกเพียงใดก็ตาม “เฮ้ยไอ้คยูหาข้อมูลได้และ....”คิบอมที่นั่งอยู่หน้าโน้ตบุ๊กพูดขึ้น “จริงเหรอ...ดีมากงานจะได้เสร็จเร็วๆ”คยูฮยอนพูดอย่างดีใจก่อนจะหันไปขีดเขียนอะไรบางอย่างลงกระดาษต่อ “เยซองแปะดีๆสิเบี้ยวหมดแล้วนะ”เสียงฮีบอนเอ็ดเพื่อนในกลุ่มที่แปะงานลงบนฟิวเจอร์บอร์ดผิด “แกะมาแปะใหม่ก็ได้ไม่เห็นต้องบ่นเลย”เยซองเถียงแล้วแกะกระดาษออกมาอย่างเบาๆฮีบอนได้แต่ส่ายหัวอย่างอ่อนใจไม่อยากจะเถียงกลัวงานจะล่ม “เรียววุคกรรไกรหายไปไหนอ่ะ....แมกก็หมดแล้วอ่า...กาวสองหน้าก็ไม่มีรูปประกอบก็ยังไม่มีเลย” “โห....ซูยอนทำไมมันเยอะอย่างนั้นหล่ะ...ขี้เกียจไปซื้อนะเนี่ย”เรียววุคบ่นกระปอดกระแปดขณะกำลังง่วนกับงานอีกชิ้นกับสาวน้อยร่างเล็กที่มักเป็นต้นเหตุให้คยูฮยอนกับซองมินทะเลาะกัน “ตอนนี้ทุ่มครึ่งแล้วร้านยังไม่ปิดหรอกเดี๋ยวชั้นไปซื้อแล้วกันใครจะไปกับชั้นบ้าง”ซูยอนถามเพื่อนในกลุ่ม “ไอ้ซีวอนไปไหน”คยูฮยอนถามถึงสมาชิกกลุ่มอีกคนที่ตอนนี้หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ “ไอ้นี่อู้อีกแล้วแอบไปหลีสาวอยู่แน่ๆ”เยซองพูดขึ้น “เอาอีกและเดี๋ยวก็ไม่ใส่ชื่อลงซะเลยไม่เคยช่วยงานเลย”เรียววุคหนุ่มหน้าสวยเอ่ยขึ้นอย่างไม่ค่อยพอใจ “เดี๋ยวชั้นไปเป็นเพื่อนก็ได้....ว่าจะซื้อเค้กไปฝากซองมินด้วย” “อื้มไปกันเถอะ” แล้วทั้งสองก็ออกไปซื้อของที่ขาด ทั้งสองซื้ออุปกรณ์ที่ร้านเครื่องเขียนข้างๆมหาลัย... “คยูฮยอนกระดาษแบบนี้ดีป่ะชั้นว่าสวยดีนะ”ซูยอนยกกระดาษลายสวยงามขึ้นให้คยูฮยอนดู “ก็สวยดี...เอาสิ” “อื้มงั้นเอาอันนี้นะ....” “รูปประกอบเอาอะไรดีหล่ะ”ซูยอนดูรูปโปสเตอร์หาที่มันเข้ากับโครงงานมากที่สุด “ชั้นว่าหาในเน็ตจะง่ายกว่ามั้ยเยอะดีด้วย” “เอางั้นหรอ..ก็ได้งั้นเอาแค่นี้นะครบแล้วใช่มั้ย...ไปคิดเงินกันเถอะ”ซูยอนนำหน้าคยูฮยอนมายังแผนกคิดเงิน และแล้วทั้งสองก็ซื้อของเรียบร้อยเนื่องจากของที่ถืออยู่มันเยอะเหลือเกินจนซูยอนไม่สามารถจะถือกระเป๋าสตางค์ของตนเองได้เพราะชุดที่เขาใส่มาวันนี้ไม่กระเป๋าแถมกระเป๋าสะพายก็ไม่ได้เอามาด้วยถือแต่กระเป๋าสตางค์มาอย่างเดียว “คยูฮยอนชั้นฝากกระเป๋าสตางค์หน่อยสิ” “อื้ม..”คยูฮยอนยัดกระเป๋าใบเล็กลงในกระเป๋าเสื้อของตนก่อนจะมุ่งหน้าเดินกลับมหาลัย . . . . . . “ซองมินผมกลับมาแล้ว” “กลับมาแล้วหรอ...กินข้าวมายัง”ร่างบางเดินมาหยิบกระเป๋าไปเก็บ “ไม่ต้องทำมาพูดดีเลยเขารู้หรอกหน่าว่ากินมาแล้ว” “ฮ่าๆๆๆ....รู้แล้วยังจะถามอีกนะ” “คยูฮยอนอ่ะ”ซองมินเริ่มงอนแก้มป่องขึ้นตามฉบับเวลางอน....คยูฮยอนมองคนรักอย่างเอ็นดูจับคนขี้งอนมาหอมแรงๆที่แก้มพองๆนั้นซ้ายขวาให้หายหมันเขี้ยว “อื้อคยูฮยอนอ่ะ....แก้มซองมินช้ำแล้วนะ”คนที่ถูกหอมอยู่เมื่อครู่ยกมือขึ้นมาปิดแก้มของตัวเองไว้ “ก็มันน่าหอมหนิ”คยูฮยอนตอบกวนๆ “ไม่ต้องพูดมากเลยเค้กซองมินหล่ะซื้อมาหรือเปล่า”ร่างบางถามถึงเค้กฟักทองที่ย้ำนักย้ำหนาว่าให้คยูฮยอนซื้อกลับมาฝาก ......ตึ่ง..... เหมือนมีมีดมาแทงกลางหัวใจของคยูฮยอนเพราะเขาลืมเค้กที่คนรักสั่งเอาไว้เขาว่าจะซื้อตอนที่ออกไปซื้อของกับซูยอนแต่เขาดันลืมตายหล่ะซองมินต้องงอนเขาแน่ๆเลยซวยๆกำลังหวานอยู่ดี...แง่งงงงงพระเจ้าช่วยผมด้วย “ว่าไงคยูฮยอนซื้อมาหรือเปล่า” “เอ่อ...คือว่า....ผม”ร่างสูงเริ่มเหงื่อตกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก..เหมือนมีอะไรมาค้ำคออยู่ “อย่าบอกนะว่าลืม”นั่นไงเริ่มแล้วคยูฮยอนยิ้มแห้งๆเมื่อคนรักเริ่มพองลมที่แก้ม...คยูฮยอนพยักหน้าอย่างเกร็งๆคราวนี้จะง้อยังไงหล่ะเนี่ยเพราะเขาผิดเต็มๆเลย “คยูฮยอนทำอย่างนี้ได้ยังไงอ่ะ.....ซองมินไม่สำคัญใช่มั้ยถึงไม่จำอะไรในสิ่งที่ซองมินพูดอ่ะ”ร่างบางเริ่มเสียงดัง “ซองมินคือผมขอโทษผมไม่ได้ตั้งใจจะลืมนะงานมันเยอะจนผมลืมนึกถึงอ่ะไว้พรุ่งนี้ผมจะซื้อมาฝากนะ”คยูฮยอนง้อคนรักที่ยืนหอบหายใจอย่างแรงด้วยความโมโห “งานสำคัญกว่าสินะคยูฮยอนถึงลืมซองมินได้อ่ะ....พรุ่งนี้ซองมินไม่อยากกินแล้ว”ซองมินเริ่มน้ำตาคลอ...มองคนรักอย่างน้อยใจ...พูดมาได้ว่าลืม “โถ่ซองมิน...เดี๋ยวผมออกไปซื้อให้ตอนนี้เลยนะ”คยูฮยอนว่ากำลังจะออกไปแต่ซองมินก็พูดรั้งไว้เสียก่อน “ไม่ต้องแล้ว...ไปซื้อตอนนี้ก็ไม่มีความหมายแล้ว”ซองมินพูดทั้งน้ำตาก่อนจะเดินเข้าห้องนอนทันที คยูฮยอนได้แต่ถอนหายใจ...ทะเลาะกันอีกแล้วเมื่อไหร่จะสวีทหวานอย่างคู่อื่นเค้าบ้างเนี่ย....พรุ่งนี้หวังว่าคงจะหายโกรธแล้วนะเพราะซองมินเป็นคนที่โกรธง่ายหายเร็วรอพรุ่งนี้ก่อนแล้วค่อยง้อ...ตอนนี้ขอนอนก่อนแล้วกันง่วง วันนี้คยูฮยอนก็ต้องนอนนอกห้องอีกแล้วเนื่องจากเจ้าตัวเล็กล็อกห้อง...เป็นเรื่องธรรมดาไปเสียแล้วเวลาทะเลาะกันที่ไรคยูฮยอนก็มักจะได้มานอนนอกห้องอย่างนี้ทุกที วันต่อมา คยูฮยอนตื่นขึ้นมาก็พบว่ากระต่ายแสนงอนของเขาไปเรียนแล้วสงสัยยังงอนอยู่หยิบผ้าเช็ดตัวในห้องแล้วก็เดินเข้าห้องน้ำไป... ซองมินกับคยูฮยอนเรียนอยู่คนละที่กันซองมินยังเป็นเด็กม.ปลายปีสองอยู่ส่วนคยูฮยอนก็อยู่มหาลัยปีสองแล้วจึงไม่แปลกที่ซองมินจะแสนงอนเหมือนเด็กส่วนเขาที่เป็นผู้ใหญ่กว่าก็ต้องคอยง้ออยู่เป็นประจำ ………………. ……………………. ปิ๊บ......ปิ๊บ...เสียงโทรศัพท์เครื่องเล็กของคยูฮยอนดังขึ้นขณะกำลังนั่งทำงานกับสมาชิกคนอื่นๆที่โต๊ะใต้ต้นไม้ในมหาลัย “ฮะโหลว่าไงซองมิน”คยูฮยอนกรอกเสียงหวานลงไปที่ซองมินโทรหาเขาแสดงว่าหายโกรธแล้วแน่ๆ .....คยูฮยอนกลับบ้านมาเดี๋ยวนี้!!!....ปึ้ง.....ตรูดๆๆๆๆๆ คยูฮยอนหน้าเหยเกเนื่องด้วยเสียงโทรศัพท์ที่คนรักวางใส่....คยูฮยอนเริ่มร้อนใจปนแปลกใจซองมินไม่ได้หายโกรธเขาเลยแต่กลับโกรธหนักกว่าเดิมอีก...เรื่องอะไรอีกหล่ะทีนี้ดูท่าจะรุนแรงแรงมากเสียด้วยฟังจากน้ำเสียงแล้ว...แล้วเขาจะไปยังไงหล่ะงานก็ยังไม่เสร็จ..... “คยูฮยอน”ซูยอนที่เพิ่งกลับมาจากห้องสมุดเรียกคนที่กำลังร้อนใจ “อะไรหรอซูยอน” “ชั้นเพิ่งนึกได้ว่าชั้นลืมกระเป๋าเงินที่นายอ่ะว่าจะบอกตั้งแต่เช้าแล้วแต่ลืม.....อ้าวคยูฮยอนนายจะรีบไปไหนอ่ะ” คยูฮยอนไมรอฟังอีกคนพูดจบก็รีบวิ่งกลับบ้านทันทีเขารู้แล้วว่าซองมินโทรเรียกเขากลับบ้านเพราะอะไรคงจะเจอกระเป๋าเงินของซูยอนเข้าแหงๆ....ซองมินเข้าใจผมผิดแล้วเขาต้องรีบกลับไปอธิบายก่อนที่เจ้าตัวเล็กของเขาจะคิดเลยเถิดไปไกลจนกู่ไม่กลับ .......ปัง.....เสียงเปิดประตูอย่างแรงคยูฮยอนรีบปิดประตูแล้ววิ่งเข้าไปหาคนที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่บนโซฟาทันที “ซองมินผมมาแล้ว”คยูฮยอนกำลังจะกอดปลอบคนที่ร้องไห้แต่กลับโดนสะบัดอย่างไม่ใยดี “นี่......เมื่อวานที่ลืมซื้อเค้กให้เพราะมัวแต่อยู่กับนังนี่ใช่มั้ย”ซองมินตะวาดลั่นโยนกระเป๋าเงินใบเล็กตรงหน้าคยูฮยอนอย่างแรง “ซองมิน....ทำไมไม่ถามให้ผมก่อนซองมินกำลังเขาใจผมผิดนะ”คยูฮยอนคว้าคนรักให้หันมาเผชิญหน้า.... “เข้าใจผิดหรอ....งั้นบอกหน่อยซิว่าเมื่อวานไปทำอะไรมาแล้วกระเป๋าเงินของซูยอนไปอยู่กับคยูฮยอนได้ไง”ซองมินสลัดตัวออกจากอีกคนก่อนจะยืนกอดอกรอคำอธิบาย “ก็ทำโครงงานเหมือนทุกวันนั่นแหละ....แล้วผมออกไปซื้อของทำงานเพิ่มกับซูยอน.....” “ทำไมต้องเป็นคยูฮยอนเป็นคนอื่นไม่ได้หรือไง”ยังไม่ทันที่จะได้อธิบายจนจบเสียงแหลมก็แทรกขึ้นมาก่อน “ซองมินฟังผมก่อนสิ...ก็ผมว่าจะซื้อเค้กให้ซองมินด้วยก็เลยออกมากับซูยอน....พอซื้อของเสร็จซึ่งมันเยอะมากซูยอนเขาไม่มีกระเป๋าเขาเลยฝากผมไว้แล้วก็ลืมเอากลับ...วันนี้เขาก็ยังมาทวงกับผมอยู่เลย...ซองมินเชื่อผมสิ ผมกับซูยอนเราจบไปตั้งนานแล้วนะ”ประโยคสุดท้ายคยูฮยอนตอบอย่างอ่อนใจ.....ทำไมเขาต้องมานั่งทะเลาะกับซองมินด้วยเรื่องของซูยอนทุกวันด้วย ซองมินเงียบไปคยูฮยอนก็คิดว่าอีกคนเข้าใจแล้วกำลังจะเดินเข้าไปกอดกลับโดนมือเล็กผลักอกเขาอย่างแรง “เพราะไปกับซูยอนสินะคยูฮยอนถึงลืมเรื่องซองมินไป.....แม่นั่นก็เหลือเกินรู้ว่าคยูฮยอนมีแฟนแล้วยังจะมายุ่งอยู่อีก”ซองมินยังไม่วายหาเรื่องจนคนที่พยายามใจเย็นถึงกับไม่พอใจ....ทำไมแฟนเขาถึงหึงไม่รู้เรื่องแบบนี้ “ซองมิน...ซองมินไม่ให้เกียจผมผมไม่ว่าหรอกนะทำไมต้องไปว่าซูยอนเขาอย่างนั้นเขาไม่ได้คิดอะไรอย่างที่ซองมินคิดนะ...เราเป็นแค่เพื่อน...”คยูฮยอนยังไม่ทันได้พูดจนจบซองมินก็ขัดขึ้น “เพื่อนหรอ....คนเคยรักกันมาเปลี่ยนเป็นเพื่อนมันเป็นไปไม่ได้หรอกนะอย่างน้อยก็ต้องนึกถึงสิ่งดีๆที่มีให้กันอยู่แล้ว...ใกล้ชิดกันทุกวันแบบนี้อีกหน่อยคยูฮยอนก็จะลืมซองมิน”ซองมินเริ่มโวยวายลั่นร้องไห้อย่างหนัก....ใครพูดอะไรก็ไม่ฟังแล้วเพราะอารมณ์หึงเข้าครอบงำ “ซองมินเริ่มพูดไม่รู้เรื่องแล้วนะ....ทำไมถึงคิดอย่างนี้ที่บอกว่ารักทุกวันนี่ไม่ได้ฟังกันเลยใช่มั้ย”คยูฮยอนเริ่มโมโหตะคอกกลับบ้าง “ฮึก.....คิดว่าคำว่ารักมันจะทำให้ซองมินสบายใจได้หรอ....รู้มั้ยว่าซองมินร้อนใจแค่ไหนเวลาที่ได้รู้ว่าซูยอนอยู่ใกล้คยูฮยอนอ่ะ...” “ซองมินบ้าไปแล้วหรือไงคนมันเรียนห้องเดียวกันมันจะไม่เจอกันได้ไง...อย่าหึงไม่เข้าเรื่องสิ” “ใช่ซองมินมันบ้า...หึงไม่เข้าเรื่อง งี่เง่า ไม่เข้าใจเรื่องของผู้ใหญ่ ซองมินมันไม่ดีซักอย่างคยูฮยอนถึงไม่อยากให้ซองมินไปหาที่มหาลัย กลัวเพื่อนจะว่าใช่มั้ยหล่ะว่ามีแฟนงี่เง่าอย่างซองมินอ่ะ” “ซองมิน.....เข้าใจผิดไปใหญ่แล้วนะ....”คยูฮยอนถอนหายใจอย่างหน่ายที่เขาไม่ให้ไปเพราะยังเห็นว่าไม่มีอะไรจำเป็นที่ซองมินจะต้องไปหนิรออยู่ที่บ้านก็ได้ยังไงเขาก็ต้องกลับบ้านไปหาอยู่แล้ว....ไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้ก็เป็นส่วนให้ซองมินคิดระแวงเขาไปด้วย “เราว่าเราคุยกันไม่รู้เรื่องแล้วหล่ะ...ไว้ซองมินใจเย็นเมื่อไหร่เราค่อยคุยกัน”คยูฮยอนสบถออกมาอย่างไม่พอใจก่อนจะเดินออกจากห้อง “จะไปไหน” “ไปไหนก็ได้ที่มันทำให้ใจเย็นลงกว่านี้”ว่าแล้วก็เดินกระแทกออกไปปิดประตูใส่เสียงดังจนคนที่ยืนร้องไห้อยู่ถึงกับสะดุ้ง “ฮึก....คยูฮยอนไม่รักซองมินแล้ว....ฮึก”ซองมินทรุดลงนั่งบนโซฟาร้องไห้สะอึกสะอื้นคยูฮยอนไม่เคยเดินหนีเขาแบบนี้....ฮึกเพราะยัยซูยอนใช่มั้ยที่ทำให้คยูฮยอนเปลี่ยนไปแบบนี้ . . . . . . . “คยูฮยอนพอแล้วนายเมาแล้วนะ”คิบอมหยิบแก้วเบียร์ออกจากมือเพื่อนไม่รู้ไปทะเลาะกับใครมา...มาถึงก็กินๆๆๆไม่ลืมหูลืมตา “ทำไม...ซองมินทำไม...ทั้งๆที่ผมรักซองมินขนาดนี้ทำไมไม่เชื่อใจกันบ้าง”คยูฮยอนที่เมาไม่รู้เรื่องพูดออกมาทำให้คิบอมเข้าใจแล้วว่าทะเลาะกับแฟนนี่เองถ้าทางจะทะเลาะกันแรงซะด้วยคยูฮยอนถึงได้มีสภาพแบบนี้ถ้าเค้าสังเกตไม่ผิดดูเหมือนคยูฮยอนจะร้องไห้ด้วย “คยูฮยอนชั้นว่าเรากลับบ้านเหอะเดี๋ยวชั้นไปส่ง...”คิบอมเห็นท่าคยูฮยอนจะอาการหนักจึงรีบพาขึ้นแท็กซี่ไปส่งบ้านทันที ..ก๊อก....ก๊อก.....ก๊อก.... ทันทีที่ประตูเปิดคิบอมก็ส่งคนขี้เมาให้เจ้าของห้องทันที “ฝากด้วยนะครับท่าทางเพื่อนผมจะอาการหนัก...”คิบอมพูดแค่นั้นก่อนแล้วก็รีบเดินกลับทันที “อ๊ะ....คยูฮยอนทำไมเมาอย่างนี้”ร่างบางที่ตอนแรกจะปล่อยคนเมาทิ้งไว้ที่พื้นแต่ก็อดใจไม่ได้เลยพามานอนที่โซฟาแทน....มองคนที่หลับไม่รู้เรื่อง...ถอนหายใจอย่างแรง...คยูฮยอนไม่เคยเมาขนาดนี้เลยนะ ซองมินเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้คนเมาจมูกก็ทำฟิดฟัดไปด้วยเพราะกลิ่นเหล้าที่โชยออกมาแรกมาก “ซองมิน....”เสียงครางคล้ายละเมอของคนที่หลับอยู่ทำเอาคนที่กำลังเช็ดอยู่บริเวณใบหน้าถึงกับชะงัก “ซองมินผมรักซองมินนะ...เชื่อผมนะ...ผมรักซองมินมาก...”คนที่ได้ฟังถึงกับน้ำตาร่วงออกมาซะเฉยๆ...มือก็เช็ดตัวให้คนเมาต่อไป....คยูฮยอนไม่ต้องขอโทษหรอกซองมินเองที่ผิด...ผิดที่ไม่เชื่อใจ.....ซองมินขอโทษ “รักซองมิน....”ซองมินที่หลับฟุบอยู่ข้างๆเงยหน้าขึ้นมามอง....ยิ้มน้อยๆมองคนที่เอาแต่ละเมอบอกรักเขาซ้ำไปซ้ำมา “รู้แล้วหน่าว่ารัก...ผู้ใหญ่ขี้เมา”มือเล็กบีบจมูกโด่งของคนเมาอย่างหมั่นเขี้ยวคนที่หลับเอามือมาปัดทิ้งอย่างรำคาญ ซองมินได้แต่หัวเราะเบาๆแล้วก็หลับไปปล่อยให้เสียงบอกรักของอีกคนกล่อม “รักซองมิน” “คยูฮยอนรักซองมิน” “รักซองมินที่สุด” “รักมาก” “รัก....” “รัก...” “รัก....” คยูฮยอนลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบากเขารู้สึกปวดหัวอย่างบอกไม่ถูกยันตัวลุกขึ้นนั่งช้าๆมือใหญ่ยกขึ้นมาคลึงที่ขมับเบาๆให้หายจากอาการปวด....เขากลับมาบ้านได้ยังไงคิบอมคงมาส่งสินะ......แล้วซองมินหล่ะ...คยูฮยอนมองดูสภาพของตัวเองก็พบว่าเขาถูกเปลี่ยนมาใส่ชุดนอนเรียบร้อยแล้ว...ซองมินเป็นคนใส่ให้เขาหรือ....หรือว่าซองมินหายโกรธเขาแล้ว...ว่าแล้วก็รีบกระเด้งตัวขึ้นยืนทันทีมองหาคนรักไปมาลืมอาการปวดหัวไปเลย เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับคนที่คยูฮยอนกำลังมองหา....ซองมินหอบถุงพะลุงพะลังจนคยูฮยอนรีบรุดไปช่วยถือแทบไม่ทัน “ซองมินจ๋าคยูฮยอนช่วยนะ”คยูฮยอนดึงถุงไปจากร่างบางจนหมดแล้วก็เดินเอาเข้าไปเก็บที่ห้องครัว ซองมินมองอาการเอาใจของคยูฮยอนแล้วถึงกับยิ้ม..... “คยูฮยอนวันนี้ไม่ไปทำรายงานหรอ”ซองมินที่นั่งอยู่หน้าทีวีถามคนที่กำลังจัดของให้เข้าที่อยู่ในครัว “ไม่....อยากอยู่กับซองมินมากกว่า”คยูฮยอนพูดเชิงอ้อนเมื่อจัดของเสร็จแล้วก็เดินออกมาหาร่างเล็กที่นั่งดูทีวีอยู่ “ซองมินเราดีกันแล้วใช่มั้ย”คยูฮยอนถามเพื่อความแน่ใจ “คยูฮยอนอยากให้เราดีกันหรือเปล่าหล่ะ”ซองมินถามหยั่งเชิง “อยากสิ...” “งั้นเราก็ดีกัน”ซองมินพูดยิ้มๆ คยูฮยอนได้ยินดังนั้นก็คว้าคนรักเข้ามากอดซะแน่นกอดรัดฟัดเหวี่ยงไปมาแถมยังหอมแก้มไปอีกหลายที “อื้อ...คยูฮยอนพอแล้วซองมินหายใจไม่ออก”เสียงเล็กท้วงขึ้นเพราะดูคยูฮยอนจะกอดเขาแรงเกินไปแล้ว คยูฮยอนคลายอ้อมกอดลงแต่ก็ยังไม่ปล่อย....กดจูบที่หน้าผากเนียนอย่างแผ่วเบาก้มลงมองหน้าหวานนั้นก่อนจะเอ่ยคำ “ซองมินผมขอโทษสำหรับทุกเรื่องที่ทำให้ซองมินเสียใจ..” “คยูฮยอน....ซองมินต่างหากที่ต้องขอโทษ....ซองมินหึงไม่เข้าเรื่องเอง...ต่อไปนี้ซองมินจะไม่หึงอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าอีกแล้วซองมินจะเชื่อคยูฮยอน....เชื่อใจคนรักของผม”นิ้วเล็กจิ้มที่หน้าอกด้านซ้ายของคนรักเบาๆทำเอาอีกคนถึงกับยิ้ม “ต่อไปนี้เราก็คงไม่ต้องมาทะเลาะกันทุกวันอีกแล้วนะ....”ซองมินพูดกับร่างสูงปากอิ่มจูบที่ปลายคางสากทีนึง “อื้ม.....รักซองมินนะ...รักมากกกก”คยูฮยอนลากเสียงยาวเรียกเสียงหัวเราะคิกคักของคนในอ้อมกอด “รู้แล้ว...เมื่อคืนคยูฮยอนละเมอบอกรักซองมินทั้งคืนเลย”ซองมินหัวเราะคนที่ทำหน้าหรอหรา “เอ๋...ใครว่าผมละเมอบอกผมตั้งใจพูดต่างหาก”คยูฮยอนพูดแก้เขินก้มจูบแก้มนิ่มของคนรักอย่างหมั่นเขี้ยว ....................... .......................................... “คยูฮยอนแฟนนายน่ารักชะมัดเลย”ซูยอนที่พูดขึ้นขณะกำลังทำงานอยู่ “เธอรู้ได้ไงเคยเห็นแฟนชั้นหรอ”คยูฮยอนถามอย่างแปลกใจเพราะเขาไม่เคยพาซองมินมาที่มหาลัยเลยหนิ “ก็เมื่อวานตอนเช้าชั้นไปเอากระเป๋าเงินที่บ้านนายมาหน่ะสิ...ตอนแรกชั้นก็ตกใจที่คนเปิดประตูมาไม่ใช่นายกลับเป็นเด็กผู้ชายน่าตาน่ารักๆ....แหมนายนี่ได้แฟนหน้าตาน่ารักนะเนี่ยอย่าปล่อยทิ้งไปหล่ะน่ารักๆอย่างนี้หายากน้า”ซูยอนล้อ “รู้แล้วหน่า..เออตอนที่เธอไปซองมินเขาไม่แสดงอาการอะไรเลยหรอ”คยูฮยอนหมายถึงหน้าบึ้งหรือไม่ก็ตะหวาดกลับอะไรอย่างนี้เพราะซองมินน่าจะทำอย่างนั้นกับซูยอนนะ “ไม่หนิเข้าก็พูดดี...น่ารักมากเลยหล่ะต้อนรับชั้นกับเทซกดี” “เทซก..ใคร” “แฟนชั้นเอง” “เอ๋ออย่างนี้นี่เอง” “อะไรหรอ” “เปล่าๆ” เพราะซองมินรู้ว่าซูยอนมีแฟนแล้วนี่เองถึงได้หายโกรธเขาหน่ะมิหน้าหนิถึงได้บอกว่าจะไม่หึงเขากับซูยอนแล้ว...โถ่เพราะรู้ว่าซูยอนมีแฟนแล้วนี่เอง ....ที่รักของผมร้ายเหมือนกันนะเนี่ย.... จบ 
|
 
|
| kame_not |
Posted: November 23, 2007 10:40 am
|
|
Hello~ Newbie Group: Members Posts: 3 Member No.: 4 Joined: October 15, 2007 |
มินนี่ขี้หึงมากมายเลยอ่า
คยูก้อง้อได้ง้อดี อิอิ น่ารักกานทั้งคู่เลย
|
|
|
| little_biscuit |
Posted: November 28, 2007 04:49 am
|
|
Hello~ Newbie Group: Members Posts: 2 Member No.: 66 Joined: November 28, 2007 |
โห มินขี้หึงมากเลยอ่ะ
เห็นใจคยูกี้ซะจิง ดีนะที่สุดท้ายก้อเข้าใจกัน จะได้รักกันหวานชื่น ไม่ต้องทะเลาะกันทุกวัน
|
|
|
| name_buta |
Posted: September 30, 2009 11:24 am
|
|
Hello~ Newbie Group: Members Posts: 6 Member No.: 138 Joined: September 30, 2009 |
อิอิ
นุ้งมินขี้หึงจัดๆๆ อิอิ สนุกดี 555+ 
|
|
|
1 User(s) are reading this topic (1 Guests and 0 Anonymous Users)
0 Members:
 |
 |
