[fic]....... SiN Of LoVe ........Part3| Welcome Guest ( Log In | Register ) | Resend Validation Email |
|
|
♡ o┽┊﹎ButterflY﹎｡•★•° ¤* -> -:- BowMin Fic - ZONE -:- -> ..::.. LONG FICTION ..::.. -> ::..Sin Of Love..::
   |
[fic]....... SiN Of LoVe ........Part3| *+.BowMin.+* |
Posted: November 15, 2007 08:36 am
|
|
ค่อยๆทำความรู้จัก  Group: Admin Posts: 28 Member No.: 28 Joined: November 14, 2007  |
[fic]............ SiN Of LoVe ..............[KyU x MiN]
By BowMin Part 3 เช้าวันนี้บรรยากาศโต๊ะอาหารของตระกูลลีดูจะครึกครื้นเป็นพิเศษเพราะการกลับมาของลูกชายคนเล็กคนของบ้านทำให้ประธานลีครึ้มใจเป็นพิเศษ...เสียงหัวเราะพูดคุยชมลูกชายคนเล็กไม่ขาดเพราะคยูฮยอนเรียนจบเร็วก่อนกำหนดและยังได้เกรียตินิยมอันดับหนึ่งอีกต่างหากเป็นที่เชิดหน้าชูได้เขาได้เป็นอย่างดี "ฉันไม่ผิดหวังหวังจริงๆที่ส่งนายไปเรียนถึงเมืองนอกเมืองนา"นายลีตบหลังลูกชายคนเล็กอย่างภูมิใจ.....แล้วอีกคนหล่ะ "ส่วนนายซองมินฉันก็คิดถูกจริงๆที่ให้เรียนที่นี้เรียนก็ไม่ได้เรื่องเกรียตินิยมก็ไม่มี.....อย่างนี้จะมาบริหารบริษัทใหญ่ที่ฉันสร้างขึ้นมาได้หรอ....สู้น้องได้สักอย่างมั้ย.....ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่านายสองคนจะเป็นพี่น้องกันจริงๆ...ไม่รู้พยาบาลหยิบสลับกับใครมาหรือเปล่า" "คุณคะ!!!...ทำไมพูดแบบนี้ซองมินจะคิดยังไงหล่ะคะ"นางลีเอ่ยขัดสามีเขาไม่ชอบใจกับสิ่งที่สามีพูด...ลูกก็ลูกตัวเองแท้ๆทำไมถึงได้จงเกลียดจงชังกันถึงขนาดนี้ ซองมินได้แต่นั่งก้มหน้าพยายามกลั้นน้ำตาแห่งความน้อยใจไว้....ใช่สิเขามันไม่ดีซักอย่างพยาบาลคงหยิบเขามาผิดอย่างที่พ่อพูดจริงๆนั่นแหละ.... คยูฮยอนมองสีหน้าที่สลดลงของพี่เป็นพี่อย่างเห็นใจมือใหญ่เอื้อมมาบีบมือเล็กที่อยู่บนตักของอีกคนอย่างโปลบโยน....... "คืนนี้จะมีงานเลี้ยงต้อนรับคยูอยอน....พ่อเชิญแขกมาแล้วหล่ะและก็รอรับของขวัญที่พ่อเตรียมให้ไว้ด้วยหล่ะ...."ผู้เป็นพ่อลูบหัวลูกใจอย่างรักใคร่ "ครับ"คยูฮยอนตอบรับไปทั้งที่ยังไม่สบายใจเพราะเขารู้แล้วหน่ะสิว่าของขวัญที่พ่อเตรียมจะให้มันคืออะไร.... . . . . "นายนี่โชคดีจังเลยเนอะ....พ่อจัดงานเลี้ยงให้ด้วยแถมยังให้ของขวัญนายอีก....อยากได้บ้างจังคงจะพิเศษหน้าดู"ซองมินพูดขณะที่กำลังมองความวุ่นวายที่สนามกว้างหน้าบ้านที่บัดนี้กำลังจะกลายเป็นงานเลี้ยงที่แสนจะสวยงาม..... "ผมไม่ยอมให้พี่ได้ของขวัญแบบผมหรอกเพราะพี่เป็นของผมคนเดียว"คยูฮยอนลุกขึ้นจากเตียงนอนสีชมพูเดินเข้ามากอดพี่ชายจากทางด้านหลังที่ยืนอยู่ที่กรอบหน้าต่างสีขาวสะอาดตา "มันเกี่ยวกันตรงไหนเล่าก็แค่อยากได้ของขวัญบ้างก็เท่านั้นเอง....."ซองมินเอี้ยวตัวกลับมามองอีกคนหัวเราะน้อยๆกับคำพูดของน้องชาย "เกี่ยวสิ...ไม่รู้หล่ะยังไงผมก็ไม่ยอมให้พ่อให้ของขวัญพี่แบบผมหรอก"คยูฮยอนตัดบทอย่างเอาแต่ใจกดจมูกลงบนแก้มนิ่มของพี่ชายอย่างถือวิสาสะ "อื้อ...คยูฮยอนเดี๋ยวใครเห็นเข้าจะเป็นเรื่องใหญ่นะ"ซองมินดันอีกคนให้ออกห่าง...ตอนนี้เขาทั้งสองคนกำลังยืนอยู่ที่หน้าต่างเพียงแค่ใครสักคนเงยขึ้นมาจากสนามเบื้องล่างก็เห็นเขาทั้งสองคนแล้ว "ไม่มีใครสนใจหรอกหน่า....ถ้ากลัวใครเห็นก็ไปบนเตียงกันเถอะ"พูดพลางดันตัวพี่ชายไปที่เตียงนอน "อ๊ะคยูฮยอนไม่เอานะเดี๋ยวมีใครเข้ามาห้องพี่ตอนนี้จะทำยังไง"ซองมินค้านขึ้น "ก็ล๊อกห้องสิ"คยูฮยอนไม่สนในสิ่งที่อีกคนพูดดันร่างของพี่ชายให้ล้มลงนอนบนเตียงนุ่ม "อื้ออ...ไม่เอาแล้วนะฉันยังเจ็บอยู่เลย"ซองมินเอียงหลบจมูกโด่งที่เริ่มจะซนกับซอกคอของเขาปากสีสดยื่นออกอย่างแสนงอน "ฮ่า...ฮ่า....งั้นผมเว้นให้วันนึงก็ได้...."คยูฮยอนเปลี่ยนจากท่าที่คร่อมร่างอีกคนมานอนข้างๆแทน "ขำอะไรเล่า...นายไม่เป็นฉันไม่รู้หรอกว่ามันเจ็บแค่ไหน"ซองมินผลักไหล่คนข้างๆอย่างหมันไส้ "แต่พี่ก็มีความสุขไม่ใช่หรอร้องซะเสียงหวานเลย" "คยูฮยอน!!!!!!!"ซองมินลุกพรวดเตรียมจะฟาดน้องชายให้หายแค้นแต่ก็มีคนมาขัดเสียก่อน ....ก๊อก....ก๊อก เสียงเคาะประตูทำให้ทั้งสองหยุดการหยอกล้อสองสายตามองไปที่ประตูเพื่อรอดูว่าเป็นใคร แอ๊ด... "เล่นอะไรกันอยู่หรอลูก"นางลียิ้มให้กับลูกชายสองคนที่นั่งอยู่บนเตียง....หล่อนแค่คิดว่าพี่น้องที่พรากจากกันไปนานพอมาเจอกันทีก็ต้องอยากอยู่ด้วยกันเป็นธรรมดา....วันแรกที่คยูฮยอนกลับมาถึงก็ขอเธอมานอนที่ห้องซองมินทันทีก็แค่คิดว่าน้องคิดถึงพี่แค่อยากนอนกอดพี่ก็เท่านั้นแต่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยว่ากอดของคยูฮอนมันเป็นแบบไหน "เอ่อ...."ซองมินอึกอักไม่กล้าบอกว่าเขากำลังจะฟาดน้องสุดแสบโทษฐานมาล้อเค้าเรื่องเสียงครางของเขาหน่ะสิ "ก็พี่ซองมินหน่ะสิฮะแม่แค่ผมล้อนิดหน่อยก็จะฟาดผมแล้ว"คยูฮยอนได้ทีก็กระเด้งตัวขึ้นไปกอดผู้เป็นแม่แถมอ้อนอีกต่างหาก "จริงหรอซองมิน....น้องเค้าแค่หยอกหน่ะ....เราหนิขี้งอนเหมือนผู้หญิงเลยน้า" ซองมินได้แต่ส่งค้อนไปให้คนเจ้าเล่ห์.....หนอยมาว่าเรา.....ดีต่อไปนี้ไม่ต้องมากอดเราเลยนะ "พี่ซองมินเขาก็เป็นผู้หญิงนี่ครับถึงไม่จริงแต่ก็เหมือน"เพราะถูกผมทำเหมือนผู้หญิงไปซะแล้ว.....ฮ่าๆๆๆๆ "คยูฮยอนก็พูดอะไรแบบนั้นพี่เค้างอนใหญ่แล้วหน่ะ"ผู้เป็นแม่ตีแขนลูกชายคนเล็กเบาๆเพราะเขาเห็นอาการหน้าแดงของซองมินหน่ะสิคงทั้งโกรธทั้งอายหล่ะมั้ง "พูดมากนักนะนายคืนนี้นอนห้องของตัวเองไปเลยนะ" "อ่าาา....ไม่เอาผมจะนอนกับพี่อ่า"คยูฮยอนอ้อนเป็นเด็กช่างไม่สมกับบุคลิกเสียจริง "คยูฮยอนก็โตแล้วมานอนเบียดพี่เค้าได้ไงหล่ะเราฮึ"นางลีลูบหัวลูกชายคนเล็กอย่างเอ็นดู "ก็ผมไม่อยากนอนคนเดียวนี่ครับแม่" "ไม่รู้หละวันนี้นายนอนห้องนายไปเลย" "พี่ซองมิน"คยูฮยอนส่งสายตาอ้อนมาให้พี่ชายแต่ซองมินกลับหันหน้าหนีเดือดร้อนถึงคยูฮยอนต้องง้อเสียแล้วแต่จะง้อยังไงหล่ะก็แม่ยังยืนอยู่ตรงนี้ทั้งคน....ไม่เป็นไรเวลายังเหลือรอได้มีโอกาสอยู่กันสองคนก่อนเถอะถ้าง้อแล้วไม่หายงอนก็กดอย่างเดียวเลย "พอได้แล้วคยูฮยอนพ่อสั่งให้ไปเตรียมตัวได้แล้วต้องออกไปรับแขกอีกนะ"นางลีรีบห้ามทับสงครามสายเลือดเดียวกันไว้เสียก่อน "โหยเดี๋ยวค่อยไปไม่ได้หรอครับ" "ไม่ได้หรอกมันใกล้ถึงเวลาแล้วนะ...." "ก็ได้ครับ"คยูฮยอนเดินตามหลังผู้เป็นแม่ไปแต่ก็ไม่วายหันกลับมาส่งสายตาอ่อนเชื่อมมาให้อีกคนที่ยืนมองเขาอยู่ ซองมินแสร้งเชิดหน้าหนีทำเป็นไม่สนใจส่งผลให้คยูฮยอนหน้าเสียเล็กน้อย...จนคยูฮยอนลับตาไปนั่นแหละซองมินก็หลุดยิ้มออกมา....เชอะคืนนี้ไปนอนที่ห้องตัวเองนั่นแหละดีแล้วเพราะชั้นยังไม่อยากเจ็บตัวกับเรื่องหื่นๆของนาย . . . . และแล้วงานเลี้ยงก็ใกล้จะเริ่มขึ้นซองมินสำรวจตัวเองอยู่หน้ากระจกเขาใส่ชุดสูทสีดำอย่างเป็นทางการกระชับสูทกับเนคไทน์ให้เรียบร้อยเตรียมจะออกไปช่วยต้อนรับแขก...ซองมินกำลังจะเดินออกจากห้องแต่ก็ต้องตกใจเมื่อจู่ๆประตูก็เปิดเสียก่อนที่เขาจะทันได้เปิดซองมินมองน้องชายของเขาที่หลังจากเดินออกไปพร้อมกับแม่ก็ไม่เจออีกเลย… "มีอะไรกับพี่หรอ"ซองมินเห็นสีหน้าไม่ดีของคยูฮยอนจึงได้ถามขึ้น "พี่ครับ…ผมรักพี่นะ"คยูฮยอนดึงพี่ชายตัวเล็กเขามากอดพูดกับไหล่เล็กด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ฮ่า...ฮ่า..."นายมาบอกพี่ด้วยเรื่องนี้เองหรอ....เจ้าเด็กบ้าไปต้อนรับแขกได้แล้วป่านนี้พ่อคงรอนายหน้าหงิกแล้วหล่ะ"ซองมินดันให้คนตัวสูงกว่าเดินออกจากห้องแต่คยูฮยอนขืนตัวไว้ฉวยมือนิ่มของพี่ชายมากุมไว้จ้องมองด้วยแววตาที่ทำให้ซองมินต้องหลบอย่างขวยเขิญ "เราเดินลงไปพร้อมกันนะ"ว่าแล้วก็จูงมือพี่ชายลงไปที่งานเลี้ยง.... ........................... .......................................... ค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงสีเสียงและแขกเหรื่อมากมายที่มารวมตัวกัน ณ สนามกว้างหน้าคฤหาสน์ตระกูลลีที่บัดนี้ถูกเนรมิตให้เป็นงานเลี้ยงสุดหรูอาหารฝรั่งชั้นดีถูกนำมาวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะตัวยาวที่วางไว้รอบงานซองมินดูบรรยากาศที่สวยงามด้วยรอยยิ้ม.....เขาถูกพ่อไล่ให้เขามายืนในงานคอยดูแลพวกอาหารการกินส่วนคยูฮยอนก็คอยเดินตามพ่อเพื่อแนะนำตัว...พ่อคงอายเขาสินะถึงไม่อยากให้เขาเดินตามไปด้วย...อยากจะรู้จังว่านักธุรกิจที่มาร่วมงานในคืนนี้มีใครที่รู้จักเขาเกินสองคนไหมบางทีอาจจะไม่มีเลยก็ได้ "อย่าไปคิดมากเลยพ่อเขาก็เป็นแบบนี้แหละ"ซองมินสะดุ้งเล็กน้อย...แต่ก็ปรับสีหน้าทันยิ้มให้ผู้เป็นแม่เชิงว่าเขาไม่ได้ได้คิดน้อยใจอะไร "ซองมินเก่งที่สุดสำหรับแม่นะ....ลูกดีที่สุดเป็นคนดีของแม่อย่างนี้ต่อไปนะ"นางลีลูบหัวลูกชายคนโตอย่างเอาใจ...เขารู้ความรู้สึกของลูกคนนี้ว่ากำลังน้อยใจตัวเองแค่ไหนเขาต้องคอยพยายามดูแลซองมินอย่างใกล้ชิดเพื่อเต็มเติมในส่วนของพ่อด้วย....ตอนนี้ซองมินคือคนที่เขาห่วงมากที่สุด "ครับแม่....ผมรักแม่ครับ"ซองมินกอดผู้เป็นแม่เพื่อหาไออุ่น....น้ำตารื้นขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ซองมินพยายามไล่น้ำตาให้หายไปโดยเร็วเขาไม่อยากร้องไห้ให้แม่เห็นไม่อยากให้แม่เป็นห่วงต้องทำตัวให้แข็งแรงเข้าไว้ถึงแม้ว่าข้างในมันจะอ่อนแอก็ตาม ทางด้านคยูฮยอนที่กำลังคุยอยู่กับแขกเพื่อนร่วมธุรกิจของพ่อไม่สิมองเขาคุยกันต่างหากอยากจะเดินออกไปจากตรงนี้เร็วๆเขาเบื่อฟังการเยินยอจากคนอื่นซึ่งดูก็รู้ว่าเสแสร้งกันทั้งนั้น...เขาอยากจะไปหาซองมินแทบแย่ไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหนกำลังเหงาอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้....อยากจะปลีกตัวหนีแต่ก็ติดอยู่ที่พ่อคยูฮยอนจึงได้แต่ยืนปั้นยิ้มอยู่ข้างผู้เป็นพ่อต่อไปจนเมื่อทักทายแขกเกือบครบแล้วพ่อก็ปล่อยให้คยูฮยอนเป็นอิสระเสียที..... "ไปหาอะไรกินก่อนไป....เดี๋ยวก็ได้เวลาขึ้นไปบนเวทีแล้ว"นายลีหันมาบอกลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเดินไปคุยกับแขกที่คยูฮยอนคิดว่าน่าจะเป็นเพื่อนของพ่อ....แต่จะเป็นใครก็ช่างเถอะตอนนี้เขาอยากรู้ว่าพี่ซองมินอยู่ที่ไหน "จองเบ....เห็นพี่ซองมินมั้ย"คยูฮยอนถามกับคนรับใช้ในบ้านที่กำลังยกเบคอนอบชีสมาเติม "เห็นครับ....คุณซองมินอยู่ตรงสระว่ายน้ำครับ" "หรอขอบใจนะ"คยูฮยอนขอบคุณจองแบแล้วรีบเดินไปยังที่ที่อีกคนอยู่ทันที.... เสียงเพลงในงานเริ่มเบาลงเพราะสระว่ายน้ำมันอยู่นอกอาณาเขตของงานเลี้ยงแต่ก็อยู่ใกล้ๆกัน....เมื่อคยูฮยอนมาถึงที่หมายเขาก็เห็นร่างขาวในชุดสูทสีดำนั่งอยู่บนเก้าอี้นอนสายตาหลุบมองน้ำสีฟ้าอ่อนในสระด้วยสีหน้าเศร้าหมองคยูฮยอนหุบยิ้มในทันทีที่เห็นสีหน้าไม่ดีของพี่ชายที่เป็นดั่งหัวใจของเขา ขายาวๆก้าวเข้าไปหาอีกคนทันที "ทำไมมานั่งคนเดียวตรงนี้หล่ะครับ"คยูฮยอนทรุดนั่งที่เก้าอี้ข้างๆกัน "คยูฮยอน...มาได้ไงแล้วพ่อไม่ว่าหรอ"ซองมินที่ตกใจเล็กน้อยเมื่อจู่ๆคยูฮยอนก็โผล่มา "ไม่ว่าหรอก...พี่คิดอะไรอยู่"มือใหญ่เอื้อมไปบีบมือเล็กเบาๆ "ก็เรื่อยเปื่อยหนะ.."ซองมินยิ้มให้น้องชาย...เขาไม่อยากบอกเลยว่าเขากำลังคิดเรื่องความรักระหว่างเขากับคยูฮยอนอยู่ความรักที่ไม่รู้ว่าบทสรุปมันจะเป็นยังไง "มีผมด้วยหรือเปล่า" "ไม่มีหรอกอย่าหลงตัวเองหน่อยเลย"ซองมินเชิดหน้าใส่ลุกขึ้นเตรียมกลับเข้างาน....แต่มือใหญ่กลับรั้งเขาไว้ซองมินหันกลับมามองอีกคนอย่างมีคำถาม คยูฮยอนยืนขึ้นเต็มความสูงรั้งคนตัวเล็กกว่าให้เข้ามาใกล้ๆ "ไม่มีผมจริงหรอมันน่าน้อยใจนักทั้งที่ผมคิดถึงพี่ทุกเวลา"คยูฮยอนพูดด้วยสีหน้าจริงจังสายตาคมแสดงถึงความน้อยใจจนซองมินรู้สึกผิดขึ้นมากะทันหัน "เอ่อ...ฉันพูดเล่นหนะใครมันจะไปกล้าบอกเล่าน่าอายจะตาย"ซองมินหรุบตามองหน้าอกแกร่งแทนก็มันเขินหนิ "การที่บอกว่าคิดถึงผมมันเป็นเรื่องน่าอายอย่างนั้นหรือ" "มะ...ไม่ใช่นะเพียงแค่เขินเท่านั้น"ตอบไปหน้าก็แดงไป...ทำไมคยูฮยอนต้องมางอนกับเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ด้วยเล่า คยูฮยอนรวบคนรักเข้ามากอดหลวมๆก้มลงซบคำให้ได้ยินกันแค่สองคนทำเหมือนกับว่ามีคนอื่นอยู่แถวนี้ด้วยอย่างนั้นแหละ "ต่อไปนี้พี่คิดไรก็หรือมีเรื่องอะไรก็บอกผมนะเราสองคนจะไม่มีเรื่องปิดบังกันสัญญา" "อื้มสัญญาซองมินก้มหน้าก้มตาตอบไม่กล้าเงยหน้ามองอีกคนเพราะมันอยู่ใกล้เกินไปหน่ะสิ "ต้องทำสัญญาก่อน"เสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหูขาว....ซองมินเงยหน้าขึ้นมองอีกคนทำสัญญาแบบไหนหล่ะหรือว่า...ว่าแล้วซองมินก็ยกนิ้วชูนิ้วก้อยขึ้น....เกี่ยวก้อยสัญญาไงหล่ะทำแบบตอนเด็กๆ "นั่นมันตอนเด็กๆหน่า...."คยูฮยอนขำกับความคิดเด็กของพี่ชาย "แล้วจะให้ทำยังไงหล่ะ...สัญญาแบบผู้ใหญ่ของนายหน่ะ"ซองมินตวัดตามองน้องชายสุดเจ้าเล่ห์ ปากสีสดเชิดขึ้นอย่างลืมตัว "จูบ..." "ห๋าาาาาา......อื้อออ"ยังไม่ทันจะได้ท้วงอะไรริมฝีปากก็ถูกน้องชายฉกฉวยไปเสียแล้วแถมยังดูดดึงเอาลมหายหายเขาไปแทบหมดอีก... มือหนารับท้ายทอยอีกคนให้เงยรับสัมผัสรสจูบให้มากขึ้น...กดจูบลึกเข้าไปสอดแทรกเล็มเลียหยอกล้อเอาความหวานจากโพรงปากอีกคนอย่างไม่มีทีท่าว่าจะพอจนมารู้สึกถึงแรงน้อยๆที่ทุบอยูที่อกเขานั่นแหละถึงได้ยอมผละออก เสียงหอบหายใจของพี่ชายกับสายตาค้อนที่ส่งมาให้เขาเรียกร้อยยิ้มจากเขาได้เป็นอย่างดี....น่ารักที่สุดพี่ชายของผม "ทำบ้าอะไรของนายถ้ามีใครเห็นจะทำยังไง" "ก็จะได้รู้ไงว่าเรารักกัน"คยูฮยอนแกล้งแหย่อีกคน "คยูฮยอน...."ซองมินตวาดน้องชายเสียงดังกัดปากตัวเองแน่นอย่างขัดใจ "ไม่มีใครเห็นหรอกหน่าเลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้ว....เข้าไปในงานกันเถอะ"คยูฮยอนดึงอีกคนให้เดินตามซองมินที่ขืนตัวแต่แรกพอเห็นสายตาอ้อนของอีกคนก็จำต้องยอมเดินตาม ต่อไปนี้เขาจะไม่สัญญาพร่ำเพื่อกับน้องชายสุดหื่นนี้อีกแล้วทำเขาแทบขาดใจตายกับสัญญาแบบผู้ใหญ่บ้าบอนั่น...อยากรู้จริงอะไรที่ทำให้คยูฮยอนหื่นได้ไม่เลือกที่ขนาดนี้หรือเป็นเพราะไปอยู่เมืองนอกเมืองนาตั้งแต่เด็กกัน . . . . เมื่อเห็นแก่เวลาสมควรมาถึงพิธีกรประจำงานก็ได้กล่าวเชิญนายลีและคยูฮยอนขึ้นไปบนเวทีเสียงปรบมือต้อนรับคนทั้งสองคนดังลั่นซองมินก็ปรบมือยิ้มกับน้องชายอย่างภูมิใจ.... "สวัสดีแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน"หลังจากที่นายลีพูดประโยคกล่าวทักทายจบเสียงปรบมือก็ดังขึ้นอย่างเป็นพิธีนายลียิ้มอย่างภูมิใจก่อนจะพูดต่อเมื่อเสียงปรบมือเงียบลง "วันนี้คงเป็นที่รู้กันว่างานเลี้ยงนี้จัดขึ้นเพื่อต้อนรับการกลับมาของ ลี คยูฮยอน ลูกชายคนเล็กของผมเอง...."ผู้เป็นพ่อผายมือไปทางร่างสูงสง่าที่ยืนอยู่ข้างๆคยูฮยอนก้มหัวทักทายอย่างเขินๆ....สายตาคมมองไปรอบๆงานก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ดวงตากลมคู่สวยของพี่ชายที่กำลังมองเขาอยู่เช่นกันทั้งสองแอบส่งยิ้มให้กันโดยที่ไม่มีใครล่วงรู้ "ขอให้ทุกคนจำชื่อเขาไว้นะครับเพราะในอนาคตข้างหน้าเขาจะขึ้นแท่นมาเป็นผู้บริหารของบริษัทลีคอเปอร์เรชั่น"สิ้นเสียงของนายลีเสียงฮือฮาก็ตามมา..."และผมขอมอบรางวัลให้แก่ความสำเร็จของคยูฮยอนซึ่งผมได้ไตร่ตรองมาอย่างดีก็คือคู่หมั้นของเขา คือ หนู คิม จีฮยอน เชิญขึ้นมาบนนี้เลย"เสียงฮือฮาดังมาอีกละลอกเสียงปรบมือดังลั่นเพื่อต้อนรับว่าที่คู่หมั้นของคยูฮยอน.... หญิงสาวร่างขาวผ่องในชุดราตรียาวสีฟ้าอ่อนก้าวขึ้นมาบนเวทีหยุดยืนอยู่ข้างร่างสูงภาพที่เห็นช่างเหมาะสมอะไรอย่างนี้คนหนึ่งก็หล่อหัวดีรวยแถมยังอนาคตสดใสอีกส่วนอีกคนก็สวยอยู่ในตระกูลชั้นสูงรับรองว่าเรื่องการเป็นแม่บ้านแม่เรือนหล่อนจะต้องทำได้ดีแน่จึงไม่แปลกที่นายลีจะต้องรีบจองตัวเอามาเกี่ยวดองกับเขา "ผมถือโอกาสนี้จัดงานหมั้นให้เขาทั้งสองคนในวันนี้เลยนะครับเชิญคุณ คิม มินซอ กับคุณ คิม มีนา ขึ้นมาร่วมเป็นสักขีพยามเลยครับ"พ่อกับแม่ของคิม จีฮยอนเดินขึ้นมาบนเวทีด้วยสีหน้ายิ้มแย้มนายคิมยื่นกล่องกำมะหยี่เล็กให้ลูกสาวซึ่งคยูฮยอนรู้ดีว่ามันคือแหวนแหวนหมั้นที่เขาไม่ต้องการมันเลยแม้แต่น้อย....ไม่เพียงแต่จีฮยอนที่มีแหวนทางด้านคยูฮยอนก็ได้กล่องคล้ายกันกับจีฮยอนจากนายลีเช่นกัน “สวมแหวนให้หนูจีฮยอนสิคยูฮยอน"นายลีกระซิบบอกลูกชายให้ทำตามคยูฮยอนพยักหน้ารับก่อนจะจับมือเรียวนิ่มมาสวมแหวนเข้ากับนิ้มเรียวอย่างประณีต....เขาปล่อยมือนิ่มทันทีที่สวมแหวนเสร็จมองหน้าหญิงสาวที่กำลังก้มหน้าด้วยความขวยเขินตากลมช้อนขึ้นมองคยูฮยอนอย่างน่ารักก่อนจะจับมือใหญ่ขึ้นมาแล้วก็สวมแหวนให้เหมือนที่คยูฮยอนทำ....เมื่อทั้งสองสวมแหวนให้กันเรียบร้อยแล้วเสียงแสดงความยินดีก็ดังไปทั่วงาน.....หลังจากนี้คนทั้งคู่ก็กลายเป็นคู่หมั้นกันอย่างถูกต้องตามประเพณี ท่ามกลางความดีใจนั้นใครจะรู้มั้ยว่ามีใครกำลังเสียใจและยืนมองภาพบนเวทีอย่างเจ็บปวด....ซองมินยืนนิ่งดวงวิญญาณหลุดลอยไปไกลตั้งแต่ได้ยินประโยคประกาศหมั้นจากผู้เป็นพ่อแล้วยิ่งได้เห็นหญิงสาวที่แสนสวยงามกับคยูฮยอนสวมแหวนให้กันแล้วความเจ็บปวดรวดร้าวมันบีบรัดเขาเจียนตายเสียตรงนี้......เธอสองคนดูเหมาะสมกันมากรู้มั้ย ซองมินทนดูความเจ็บปวดนั้นไม่ไหวหันไปขอตัวกับผู้เป็นแม่ทันที "แม่ครับผมรู้สึกปวดหัวจังขอไปนอนก่อนนะครับ" "เดี๋ยวสีซองมินอยู่แสดงความดีใจกับน้องก่อนสิน้องเราหมั้นแล้วหน้า"ซองมินถูกรั้งไว้ด้วยมือของผู้เป็นแม่ที่กอบกุมมือเขาไว้คำพูดของแม่ยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดของซองมินเป็นอย่างดี.... แม่ครับผมจะปั้นหน้ายิ้มเวลาอยู่ต่อหน้าคยูฮยอนกับผู้หญิงคนนั้นได้ยังไงในเมื่อผมรักคยูฮยอนเราแบบที่แม่ไม่เข้าใจไงครับ....น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้มันจนไม่อยู่เม็ดแรกมันหยดลงบนมือของนางลีจนนางลีหันมามองเจ้าของของมัน "ซองมินลูกดีใจจนร้องไห้เลยหรอ...หืม"ซองมินไม่ไหวแล้วปล่อยโฮทันทีซุกลงบนอกแม่อย่างหาที่พึ่งพยักหน้ากับอกแม่ไปมา..... "โถ่ดีใจจนร้องไห้เลยเรา....เดี๋ยวน้องกับจีฮยอนแล้วก็ญาติเขาก็จะมาทำความรู้จักกับลูกด้วยนะรีบเช็ดน้ำตาเข้าโดนเจ้าคยูฮยอนล้อแม่ไม่รู้ด้วยนะ"นางลีลูบหัวลูกคนโตยิ้มกับความขี้แงของลูกแต่ก็หารู้ไม่ว่าที่จริงแล้วลูกคนนี้ร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดไม่ใช่ความดีใจอย่างที่คิดไว้ "ผมไม่ไหวแล้วอยากนอนมากๆเลยไว้พูดกันวันหลังก็ได้นะครับ"ซองมินรีบเดินผละออกมาจากงานทันทีเขาไม่สนว่าแม่จะว่าเขาหรือไม่ที่เสียมารยาทแบบนี้แต่เขารู้แค่เพียงว่าต้องออกจากที่ตรงนี้ให้เร็วที่สุด . . . . ปั่ง.......!!!!! ทันทีที่มาถึงห้องนอนซองมินก็กระโดนขึ้นเตียงคว่ำหน้าลงกับหมอนสีชมพูดอ่อนปล่อยโฮออกมาทันที....เสียงสะอื้นที่เล็ดลอกออกมาไม่เบานักแต่ก็ไม่มีใครได้ยินเพราะเวลานี้ทุกคนอยู่ในงานกันหมด....ไม่รู้ป่านนี้ทางพ่อแม่และคยูฮยอนกำลังคุยเรื่องหมั้นกับฝ่ายหญิงหรือไม่เขาไม่สนไม่อยากรับรู้เพราะมันเจ็บปวดเกินไป..... ..........หลังจากนี้ถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นผมขอให้พี่เชื่อใจผมว่าผมรักพี่ไม่ว่ายังผมก็รักพี่คนเดียวนะครับ.......... จู่ๆคำพูดของคยูฮยอนก็ผุดขึ้นมาในความความทรงจำ.....ตอนแรกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมคยูฮยอนถึงพูดประโยคนี้ขึ้นมาแต่ตอนนี้เขากระจ่างแล้ว....คยูฮยอนรู้เรื่องนี้มาก่อนแล้วหรือ ..........ผมไม่ยอมให้พี่ได้ของขวัญแบบผมหรอกเพราะพี่เป็นของผมคนเดียว.............. เมื่อนึกถึงคำพูดของคยูฮยอนที่เพิ่งพูดไปเมื่อเช้าซองมินก็แน่ใจได้แล้วว่าคยูฮยอนรู้อยู่แล้วว่าพ่อต้องหาคู่หมั้นให้.....ถึงคยูฮยอนจะบอกว่ารักเราถึงรู้ว่าคยูฮยอนไม่เต็มใจแต่ถ้าเป็นคำสั่งของพ่อแล้วก็ไม่มีใครขัดได้แล้วเรื่องนี้มันก็เป็นเรื่องใหญ่มาก....ถึงขนาดหมั้น...หมั้นแล้วก็ต้องแต่ง....คยูฮยอนจะแต่งงานอยู่แล้ว...แล้วเราจะเห็นแก่ตัวยื้อคยูฮยอนไว้อยู่หรือ....แค่รักร่วมสายเลือดก็บาปอยู่แล้วยังจะแย่งสามีคนอื่นอีกงั้นหรือ มันจะเห็นแก่ตัวเกินไปไหมซองมิน นายจะสร้างบาปอีกงั้นหรือ แค่นี้ก็ใช้กรรมอีกกี่ปีกี่ชาติถึงจะหมด .......ซองมินนายควรคิดได้แล้วควรตัดใจได้แล้วถึงแม้ว่ามันจะเร็วไปก็เถอะ............ . . . . "ซองมินไปไหน" "ซองมินปวดหัวค่ะเลยขอตัว" "ใช้ไม่ได้เลยไอ้ลูกคนนี้"นายลีว่าลูกชายคนโตที่เสียมารยาทกลับไปก่อนได้ทันที่จะทักทายผู้ใหญ่ "พี่ซองมินเป็นอะไรมากมั้ยครับ"คยูฮยอนรีบร้อนถามอย่างเป็นห่วง...เขาห่วงและร้อนใจอยากจะพูดกับพี่ซองมินตั้งแต่พ่อประกาศหมั้นแล้วอยากจะบอกว่าเขาไม่ได้เต็มใจเลยเขาถูกบังคับแต่ก็ทำไม่ได้.... "ก็แค่สำออยนั่นแหละแกไม่ต้องไปสนใจมันหรอกพาหนูจีฮยอนไปหาอะไรกินไป"นายลีพูดอย่างไม่สนใจลูกชายอีกคน....จะเป็นอะไรก็ช่างหัวมัน คยูฮยอนกำมือแน่นระงับความโกรธไว้....ทำไมต้องมาว่าพี่ซองมินอย่างนี้...ทุกอย่างที่เป็นพี่ซองมินผมสนใจทุกเรื่องแหละ คยูฮยอนพาคู่หมั้นออกจากกลุ่มผู้ใหญ่ตามคำสั่ง เขาพาจีฮยอนมายืนอยู่หน้าอาหารมากมายตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันคยูอยอนก็ไม่ปริปากพูดกับหล่อนสักคำจนอีกฝ่ายรู้สึกอึดอัด "ดูเหมือนคุณจะเบื่อๆนะคะ"เสียงหวานหูพูดขึ้นขณะตักอาหารใส่จาน .....ก็แหงงสิผมถูกบังคับหนิ.... "นิดหน่อยครับ"แสร้งยิ้มออกมาอย่างเป็นมารยาท "ชั้นก็เพิ่งรู้เมื่อวานเองว่าจะต้องหมั้น" "ผมก็เหมือนกัน" "แล้วคุณรู้สึกยังไง"หญิงสาวหันกลับมาถามทันที "คุณจะให้ผมรู้สึกยังไงหล่ะ"คยูฮยอนถามหยั่งเชิง "ก็ไม่รู้สิแต่ฉันรู้สึกอยากจะกรี๊ด...แล้วก็บอกว่าไม่เอาๆ....แต่ก็ทำไม่ได้"หญิงสาวพูดติดตลกเธอหัวเราะอย่างน่ารัก "ผมก็เป็นแบบคุณ" "ฮ๊ะ...คุณก็อยากกรี๊ดหรอ" คยูฮยอนรีบโบกมือไหวๆ.... "ไม่ใช่ๆ....อยากจะปฎิเสธหน่ะแต่ก็ทำไม่ได้" "แล้วตอนนี้หล่ะคุณยังอยากปฎิเสธอยู่มั้ย" "ก็อยาก" "แต่ฉันไม่อยาก" "......................"คยูฮยอนหุบยิ้มทันที... "เงียบทำไม....ตอนแรกที่ฉันอยากจะปฎิเสธเพราะว่าชั้นกลัวว่าคนที่พ่อหามาให้จะหน้าตาไม่ได้เรื่องเหมือนที่เคยหามาให้แต่พอเห็นนายแล้วก็โอเคดีถึงจะไม่ได้รักก็เถอะ"จีฮยอนพูดไปก็จิ้มอาหารชิ้นเล็กที่ทำอย่างสวยงามเข้าปาก "คุณมีคนรักแล้วหรือยัง" "นายคิดว่าฉันจะมีได้เหรอเวลาจะออกจากบ้านไปไหนก็ต้องมีคนคอยตามติดตลอดคนที่จะมาจีบก็ต้องผ่านด่านพ่อฉันก่อนทั้งนั้น....ชีวิตฉันเหมือนอยู่ในกรงขังก็ไม่ปาน"จีฮยอนพูดได้หน้าตาเฉยทั้งที่หน้าจะพูดไปร้องไห้ไปเพราะเรื่องที่พูดมันไม่ได้ดีเลยซักนิด คยูฮยอนมองผู้หญิงที่ดูจะบอบบางนี้แต่จริงๆแล้วเข็มแข็งมากเลย "แล้วนายหละมีคนรักแล้วหรือ" "ใช่ครับผมมีแล้ว" "แล้วคุณบอกเค้าหรือยัง" "ยังครับแต่เขารู้แล้ว" "แล้วเค้าเป็นยังไง"จีฮยอนตาโตอย่างตกใจ "ผมก็ไม่รู้เหมือนกันยังไม่มีโอกาสได้คุยกับเขาเลย"คยูฮยอนสีหน้าสลดลงทันที "รีบๆพูดหล่ะก่อนที่มันจะสายไปมากกว่านี้....ฉันไม่ว่าอะไรหรอกนะถ้านายจะมีแฟนเพราะฉันก็อยากถูกว่าว่ามาแย่งแฟนชาวบ้านเขาแต่ขออะไรนายอย่างนึงได้มั้ย" "อะไร" จีฮยอนดึงร่างสูงให้ก้มต่ำมาใกล้ๆก่อนจะกระซิบอะไรให้รู้กันอยู่แค่สองคน...คยูฮยอนพยักหน้ารับแล้วทั้งสองก็พูดคุยหัวเราะกันต่อจนทำให้คนที่แอบมองกันอยู่ถึงกับปลื้มใจ "ดูเหมือนว่าเค้าทั้งสองจะเข้ากันได้ดีนะคะ"นางลีพูดขึ้น "ใช่ค่ะ...คุณลีอย่างนี้ก็โอเคแล้วเนอะ"สองคุณนายหัวเราะให้กันอย่างปลื้มใจ "แล้วคุณคิมว่าไงครับเรื่องงานแต่ง"นายลีพูดขึ้น "ผมว่าให้เค้าสองคนดูใจกันอีกสักพักแล้วค่อยให้เขาแต่งกันดีกว่า" "อืม...ผมว่าอีกสี่เดือนก็เพียงพอแล้วมั่งครับ"นายลีเสนอ "ก็ดีเหมือนกันค่ะคุณเดี๋ยวดิฉันจะไปหาฤกษ์แต่งงานมาให้"คุณหญิงคิมพูดขึ้น "ดีเหมือนกันต่อไปนี้พวกเราก็จะได้ไปมาหาสู่กันบ่อยแล้วหละ"นายลีพูดขึ้นแล้วทั้งวงสนทนาก็หัวเราะกันอย่างถูกคอ ......................... ..................................... หลังจากงานเลี้ยงเลิกราแล้วแขกเหรื่อก็กลับไปกันหมดแล้วสนามหน้าบ้านก็กลับมาเงียบเหมือนเดิมคยูฮยอนรีบจัดการทุกอย่างให้เสร็จโดยเร็วอยากจะไปหาพี่ซองมินแทบขาดใจ "คยูฮยอนแกจะไปไหน"นายลีรีบถามลูกชายเมื่อเห็นว่าทางที่คยูฮยอนเดินไปไม่ใช่ห้องนอนของตัวเอง "ผมว่าจะไปดูพี่ซองมินหนะครับ" "ป่านนี้มันหลับไปแล้วแหละแกก็กลับห้องตัวเองได้แล้วอย่าไปสนใจมันเลยเดี๋ยวมันได้ใจ" "ครับ"คยูฮยอนกัดปากแน่นเดินกลับเข้าห้องตัวเองทันที เมื่อเห็นว่าคยูฮยอนกลับเข้าห้องแล้วนายลีก็มองประตูห้องลูกชายคนโตส่ายหัวเบาก่อนจะเรียกภารยาให้เข้าห้องตามไป นาฬิกาบอกเวลาตีหนึ่งแล้วคยูฮยอนลูกขึ้นจากเตียงทันทีเขาแน่ใจว่าเวลานี้คนคงหลับกันหมดแล้ว....ขายาวๆก้าวอย่างเบาๆไปยังประตูห้องของพี่ชาย กรึ่บ.... ล๊อกห้อง...คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน.....พี่ซองมินไม่เคยล๊อกประตูแต่คราวนี้ทำไมต้องล๊อก....โกรธกันอยู่หรือเปล่า....ความร้อนภายในจิตใจเริ่มเพิ่งขึ้นพี่คิดจะหลับหน้าเขางั้นหรือ... ก๊อกๆๆๆ.. คยูฮยอนลองเคาะประตูหวังให้คนข้างในเปิด....แต่ก็เงียบไม่มีเสียงใดภายในห้องนั้นเลย พี่ซองมินเปิดสิครับพี่กำลังทำให้ผมบ้านะครับ....ได้โปรดเปิดเถอะ ร่างสูงเดินวกไปเดินมาอยู่หน้าห้องพี่ชายที่ปิดสนิท...ทั้งเคาะทั้งเรียกก็ไม่มีทีท่าว่าจะเปิด....ในหัวก็คิดหาวิธีที่จะเปิดประตูนี้เข้าไปให้ได้จะพังเข้าไปเสียงมันก็ดังเกินไปถ้าพ่อตื่นขึ้นมาหล่ะก็เรื่องใหญ่แน่ๆ...ทำยังไงดี... กุญแจสำรอง "แล้วมันอยู่ที่ไหนกันหล่ะ"คยูฮยอนสบทออกมาเบาๆเขาเพิ่งจะกลับมาเมื่อวานนี้เลยยังไม่รู้ทุกซอกทุกมุมของบ้านมากนักถึงแม้ว่าจะเคยอยู่ตอนเด็กแต่นั้นมันก็เด็กไปตอนนั้นเขายังไม่สนใจเรื่องกุญแจสำรองของบ้านเลยไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน อยากจะบ้าตายอยากคุยอยากถามว่าเป็นยังไงโกรธกันมั้ย....พี่ครับผมอยากกอดพี่เปิดประตูให้หน่อยเถอะ...มาคุยกันหน่อยจะได้มั้ยมาฟังคำอธิบายจากผมก่อน และแล้วคยูฮยอนก็ยอมแพ้เพราะเขารู้แน่แล้วยังไงซะซองมินก็ไม่มีทางที่จะเปิดประตูให้เขาในตอนนี้ร่างสูงกลับเข้าห้องนอนของตัวเอง....รอคอยให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆแล้วค่อยคุยกันหวังว่ามันคงไม่สายเกินไปหรอกนะพี่ซองมิน TBC 
|
 
|
| hong_max |
Posted: November 22, 2007 03:21 pm
|
|
Hello~ Newbie Group: Members Posts: 3 Member No.: 37 Joined: November 22, 2007 |
ทำไมพอคยูทำอย่างนี้
สงสารมินๆ
|
|
|
| hyukjylover73 |
Posted: November 30, 2007 05:45 pm
|
|
Hello~ Newbie Group: Members Posts: 4 Member No.: 15 Joined: November 06, 2007 |
อ่า
ป่ะป๋าใจร้ายยยยยยยยยยยย ฮือออออ สงสารมิน
|
|
|
| name_buta |
Posted: September 30, 2009 12:11 pm
|
|
Hello~ Newbie Group: Members Posts: 6 Member No.: 138 Joined: September 30, 2009 |
มีพ่อแบนี้อย่ามีดีกว่า
ใจร้ายจัดๆๆ สงสารนุ้งมิน
|
|
|
1 User(s) are reading this topic (1 Guests and 0 Anonymous Users)
0 Members:
 |
 |
